Portugees dagboek (29)

Het genoegen van een verblijf aan de Algarve wordt natuurlijk in belangrijke mate bepaald door de zon, de zee, vis en een zalig niets doen. Laten we dat nu eens de hardware van alle plezier ter plekke noemen. Maar als het daar alleen van zou moeten komen, zou het met de pret toch wel snel gedaan zijn omdat zo’n verblijf in een niet alledaagse omgeving altijd voorzien is van de nodige ongemakken die je maar het beste voor lief kunt nemen om het de geplande tijd vol te houden. Wie vergaat het zo niet? Nou, ons dus wel, zodat het raadzamer leek om maar van het halfvolle glas te genieten, d.w.z. van alle aangename bijkomstigheden die die weken in de Algarve juist de verlangde jus en fleur bovenop die hardware van vakantiegenoegens kunnen geven. Dan gaat het dus om zoveel van die randzaken die niet als eerste bepalend zijn voor het plezier dat je aan zo’n vacantie kunt ontlenen, maar die er meer dan voor een schijntje aan bijdragen. Zoals die momenteel alom aanwezige amandelbloesem, die zich met het vorderen van de maand januari en bij de entree in februari steeds meer ging vertonen en je zowaar een thuisgevoel bezorgde, alsof je door de Betuwe of de Limburgs heuvels reed als die in april en mei in bloei stonden.

En waar je ook nooit om heen komt – noem het voor mijn part zo’n geneugte des levens – dat is die coffeecorner die iedere supermarkt kent en waar de best mogelijke koffie geserveerd wordt, waardoor er ook geen ontkomen is aan de volgende dulce, een pasteis del nata bijvoorbeeld, in het bereiden waarvan de Portugezen zich ware meesters tonen. Wat ook tot de aangename en zelfs inspirerende couleur locale behoort, dat is de laranja, de sinaasappel, die in zakken van vijftien, twintig, aan huis voor het zachtste prijsje wordt verkocht en van de best mogelijke kwaliteit blijkt te zijn in vergelijking met het droge spul dat Albert Heijn tegen woekerprijzen aan de Nederlandse consument probeert te slijten. Je blijft ervan smullen. Ook van de muziek die je overal hoort en die wat mij betreft getuigt van goede smaak. Want waar wordt het nog vertoond dat je in restaurants of bars vergast wordt op de pianomuziek van jazzgiganten als Bill Evans en Kenny Barron? Of keert hier de wal toch het schip en wordt die muziek juist gedraaid om die grijze golf binnen boord en in de Algarve te houden? Maar wat doet het er ook toe als het je bevalt en je het ook overal tot je genoegen blijft horen en tegenkomen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s