Portugees dagboek (25)

Time flies. Want dit is alweer de vijfentwintigste bladzijde van mijn Portugees dagboek. Wat de onvermijdelijke vraag oproept of het in deze vorm wel aan mogelijk opgeroepen verwachtingen voldoet. Immers, is het niet zo dat het begrip ‘dagboek’ in zich een soort van verslaglegging van feiten en activiteiten impliceert en daarmee een opeenvolging van persoonlijke opinies, hoewel ontleend aan belevenissen en waarnemingen, uitsluit? Het zou best zo kunnen zijn, maar ik heb nu eenmaal die andere keus gemaakt, waarin ik liever de ruimte geef aan een beschouwing over zaken en bijzonderheden die mij hier in de Algarve vooral opvallen, als ze bezien worden vanuit mijn Nederlands of echt eigen perspectief. Zoals bijvoorbeeld veiligheid en zekerheid in het Portugese publieke domein een andere invulling krijgen dan wij in ons eigen land gewend zijn. Want wat is er bij ons niet afgezekerd en waar ben je niet op je hoede of hoef je dat niet te zijn? Noem mij de plaats die ik in ieder geval niet meer weet te bedenken. Kom daar dus gelukkig niet om hier in het uiterste Zuiden van Portugal, waar het blauw op straat in elk geval door afwezigheid schittert en waarachtig terecht omdat er, voorzover ik dat heb kunnen zien, nooit ergens iets aan de hand blijkt te zijn.

Mag ik daarbij refereren aan mijn stomme verbazing toen ik zag dat iemand een duik in zee nam en zijn hele hebben en houden, met inbegrip van alle documenten en kostbaarheden, onbewaakt achterliet om deze anderhalf uur later onaangeraakt weer op te halen? Zullen we dat een teken van onschuld noemen die wij in Nederland zijn kwijt geraakt? Dezelfde onschuld die ook tot uitdrukking kwam toen een vrouw haar overvolle winkelwagen onbeheerd bij haar auto op een parkeerplaats liet staan om voor weg te rijden in de aan de supermarkt grenzende coffeecorner nog een koffie met een pasteis del nata te nuttigen. Omdat ik het voor mijn eigen ogen zag gebeuren, kan ik het hier vermelden. Want wie zou mij anders geloven? Een derde staaltje van Portugese onbekommerdheid werd getoond door die caissière die na haar dienst met een overvolle geldcassette frank en vrij door de supermarkt naar buiten liep om elders dat geld af te gaan storten. Het kon zo maar en verwonderde mij om mij tegelijk weemoedig te maken. Want waar zijn de tijden gebleven dat wij dit allemaal nog rondom ons in Nederland zagen gebeuren? Wat zijn we niet kwijt geraakt waardoor wij nu met grote ogen kijken naar iets wat toch normaal is en een teken van enige beschaving? Is het zo moeilijk om op die schreden terug te keren?

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s