Portugees dagboek (6)

Een van de steeds terugkerende bezigheden tijdens een verblijf in het buitenland is die nooit aflatende zoektocht naar Nederlanders. Of noem het liever dat voortdurend pogen om landgenoten te herkennen, zonder dat er daarvoor een passende formule bij de hand is. Want dan zou het gemakkelijk zijn. Maar toch lijkt het met de jaren steeds beter te lukken zonder dat er een pasklare oplossing aanwezig is. Het blijft een geleid worden door een soort van onderbuikgevoel, iets van een vaag vermoeden van een standaard in de de uiterlijke verschijning van de Nederlander, op welk sjabloon iedere passant dan wordt gelegd. Met, zoals al gezegd, toch meer en meer een kans op een geslaagde match tussen feitelijke identiteit en de gepleegde gok. Waarbij bepaalde kenmerken zo langzamerhand als Kleinste Gemene Veelvoud of Grootste Gemene Deler zijn gaan gelden.

Zoals iets dat op Calvinistische stijfheid of vormelijkheid lijkt welke door elke schijnbare vorm van losheid heen te herkennen valt. Verder de haast spreekwoordelijke bonkigheid, hoekigheid die wel voort moeten vloeien uit het leven in de polder of aan het water en welke een schrijnend contrast vormt met de Latijnse, Zuid-Europese souplesse van bewegen. Resteert als derde grootheid waardoor de Nederlander zich laat zien en onderscheiden, toch wel de luidruchtigheid waarmee zijn aanwezigheid gepaard blijkt te gaan en die alleen maar heviger wordt als het gezelschap waarin hij of zij zich bevindt groter wordt, om over het geluid tijdens verplaatsingen nog maar te zwijgen. En natuurlijk zijn dit zo maar generalisaties, waarin niemand zichzelf hoeft te herkennen. Maar het neemt al met al niet weg dat er toch iets moet zijn in ons nationale DNA dat dit soort algemeenheden laat zien of in elk geval doet vermoeden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

5 reacties op Portugees dagboek (6)

  1. L zegt:

    Ik mijd ze dan ook het liefst, in het buitenland.

  2. Mack zegt:

    Ik pik de Nederlanders er zo tussen uit, denk ik. Want van degenen die ik niet herken als Nederlander, heb ik toch niet in de gaten dat ik ze niet herken. Maar ik zie het soms al aan de benen.

  3. Dhyan zegt:

    Mijd luidruchtige mensen want ze belasten de geest, maar dat wordt steeds moeilijker in dit land.

    • drawmargo zegt:

      Die kun je niet mijden. Dan zou je op een verlaten eiland moeten gaan zitten. Of het in Nederland is of daarbuiten, overal zijn mensen luidruchtig. Niemand vraagt zich af of het geluidsniveau van zijn stem echt noodzakelijk zo hoog moet, en of anderen perse mee moeten luisteren. Mogelijk heeft het te maken met het geluid/lawaai dat jongelui overal trotseren, in de vorm van ‘muziek’, dat kennelijk alleen genoten kan worden als het keihard is, waardoor het de poriën binnendringt, en de hersenen door elkaar schudt, als extra drug naast alle andere. Dat daarmee ook het gehoor verziekt wordt … ach, dat is voor later.

  4. Margo zegt:

    Overigens wist ik in het toeristenkantoortje waar ik in de jaren zeventig twee jaar werkte, in Ljubljana, direct welke toerist Nederlander was en begon dan al direct Nederlands tegen ze te spreken.De Belgen waren voor mij ook herkenbaar. Ik weet niet wat het was, een combinatie van factoren denk ik.

Laat een reactie achter op Margo Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s