Hongaars ongemak

Het is me wat met die Hongaren, zou je allicht kunnen denken als je het nieuws op de voet volgt en daarbij regelmatig stuit op de Hongaarse premier en primus inter pares Viktor Orban als hij het weer op zijn Hongaarse heupen krijgt en toont hoe Hongaars hij wel is en zich daarin alleen maar doorlopend probeert te overtreffen vanuit de gedachte dat er geen groter geluk en genade bestaat dan Hongaar te zijn. Hoewel je dan als waarnemer en buitenstaander tegelijk al zou moeten weten wat je aan je fiets hebt hangen, kan het helpen als uit de binnenwereld der Hongaren ook een ander geluid opklinkt dat niet mis te verstaan is en dat die vermeende deugd en dat beweerde geluk in een heel ander daglicht stelt. Laat dat maar over aan het Hongaars schrijverschap dat in dit geval de naam Laszlo Krasznahorskai draagt. Hij is een van de belangrijkste levende Hongaarse auteurs die zijn landgenoten met een aantal forse citaten in zijn nieuwste roman “Baron Wenckheim keert terug” op een niets verhullende wijze de maat neemt en een genadeloze spiegel voorhoudt, want er geen doekjes om windt als hij

“de Hongaar een uitzonderlijk walgelijk sujet noemt dat zich vooral onderscheidt door zijn onderdanigheid. Tot hij de kans krijgt om de aanval te openen, want hij kan niet verdragen wat boven het maaiveld uitsteekt, wat boven hem uitstijgt, wat hem overtreft, wat zijn verstand, de capaciteit van zijn beperkte verstand en zijn zieke geest te boven gaat. Dat is die Hongaarse serviliteit.” Maar dit is nog klein bier vergeleken met de schepjes die hij er elders in hetzelfde boek fors bovenop doet als daar te lezen is dat “in elke eigenschap waardoor de Hongaren zich onderscheiden, een bepaald bindmiddel zit, een snotachtige substantie die geniepige schofterigheid en barbaarse zelfingenomenheid met elkaar verbindt, klagerige jaloezie samenvoegt met de geschiktheid voor schurkachtigheid, een uitzonderlijk walgelijk mengsel van vertrouwen en amicaliteit dat alleen wij Hongaren kennen en begrijpen, door de eeuwige boeien van de dierlijke band die de Hongaren met elkaar verenigt en die iedereen bij ons weghoudt die het geluk heeft geen Hongaar te zijn.” Horen we het ook eens van een ander dan die eeuwige Orban met zijn propagandapraatjes, waarin de lofzang op de Hongaarse natie weigert te stoppen. Maar in deze uitersten, deze tegenpolen zal de Hongaarse waarheid en werkelijkheid toch niet terug te vinden zijn? Die moet zich ergens halverwege bevinden. En als dat al zo is, dan is dat gemiddelde, die mediaan ook nog verschrikkelijk, zo verschrikkelijk dat er bij mij geen haar op mijn hoofd is die erover denkt om een stap in de richting van dat land te doen.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Hongaars ongemak

  1. L zegt:

    Haha, heeft er een even een hekel aan zijn eigen volk zeg !

  2. Mack zegt:

    Hier kreeg de schrijver de kans om de aanval te openen waarmee hij zijn gelijk onbedoeld aantoont.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s