Bingewatchen in de 21e eeuw…

Het stond echt ergens. Iemand had een dag vrij genomen om te gaan bingewatchen naar een aantal afleveringen van een serie op Netflix. Hoe gek wil je het hebben, zou de eerste reactie kunnen zijn als het niet een normaal verschijnsel is geworden in dit tijdsgewricht. Het blijkt te horen bij het eerste begin van deze eenentwintigste eeuw die daardoor kennelijk steeds minder aan mij begint te kleven. Wat moet ik hier nog mee hebben, is de vraag die ik mij ook meer dan eens stel als ik uit mijn naaste omgeving het dringend advies krijg om mij vooral op Netflix te abonneren. Want ik schijn niet te weten wat ik mis. Tot nu toe heb ik mijn portie maar aan Fikkie gegeven omdat ik nog altijd niet het gevoel heb dat het levensgeluk van al die abonnees zoveel groter is dan het mijne. Dus wat zou ik mij dan de moeite doen om naar zo’n betaalkanaal te kijken, waarvan het nog maar twijfelachtig is of de kwaliteit van het daar gebodene nou werkelijk uitstijgt boven wat er op de reguliere en open zenders te zien is, waarbij ik de commerciëlen maar verder buiten beschouwing laat.

Ik kom zonder Netflix ook best wel aan mijn trekken, laat staan dat ik mij een dag lang uitgebreid installeer om de ene na de andere aflevering van een serie te gaan bekijken, om te gaan bingewatchen dus, zoals dat zo fraai heet en waarvoor we weer leentjebuur in het Engels moeten gaan spelen, omdat onze eigen taal daar geen equivalent voor heeft. Of is het misschien tekenend dat er geen Nederlands woord voor bestaat, omdat we dat verschijnsel in onze cultuur nog niet kennen. Met de keuze voor bingewatchen als droevige uitkomst, als om te bewijzen dat we de nieuwe cultuurrijkdom blijkbaar van overzee, vanuit de Angelsaksische omgeving moeten halen en die er in feite uit bestaat om urenlang onderuitgezakt, met de Cola of bier en de chips binnen handbereik naar een beeldscherm te kijken. Hoe duf en dom kan men zijn om dat nog als amusement en een verrijking te beschouwen. Laat mij dan maar op mijn eigen, misschien wat ouderwetse manier, mijn gang maar gaan en bijvoorbeeld een keer per week een dik uur lang van Inspecteur Banks genieten. Is wat mij betreft zeker zo goed en dan hoef ik er nog niet eens wat bij te eten of te drinken. Dus ben ik verre van geknipt om te bingewatchen. Maar niettemin nog lang niet de jaren zat, ook niet in deze, vind ik, toch wat maffe eenentwintigste eeuw.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Bingewatchen in de 21e eeuw…

  1. Mack zegt:

    Netflix heeft mooie series, en soms kijk ik wel drie afleveringen achter elkaar, zoals bij the Crown, maar om daar nu een dag vrij voor te nemen…

  2. sjogkel zegt:

    Seriekijken NL woord, de netmanager bepaalt het niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s