Het lijden in hoger sferen

Met vliegangst heeft het niets uit te staan. Is in al die jaren trouwens nooit een punt geweest. Ook het nieuwe fenomeen ‘vliegschaamte’ is niet aan de orde, hoewel het natuurlijk een prachtig gelegenheidsargument zou zijn geweest om goede sier te maken in het milieu – en klimaatdebat door daar dus op zo’n manier een steentje aan bij te dragen. Maar niets van dat al speelde ook maar een rol bij de langzamerhand bij mij gegroeide afkeer van het vliegen, dat door mij alsmaar meer als een penitentie wordt ervaren. Want wat voor een lijdensweg moet er niet afgelegd worden om eens fijn op reis of op vakantie te gaan? De lol van het verblijf ergens in het buitenland dreigde er steeds meer bij in te schieten bij het vooruitzicht van al het gedoe waarmee het vliegen van en naar een bestemming gepaard schijnt te moeten gaan. Wie gesteld is op rust en comfort doet er wijs aan om zich die vorm van verplaatsing in elk geval niet op de hals te halen. Cadeau wordt het vliegen zeker niet gedaan aan de vakantieganger die snel op de plek van het gezochte vertier wil zijn. Ausdauer is wel het minste wat er van hem wordt gevraagd. Met name op vliegvelden en in terminals is wachten en geduld betrachten lang niet die schone zaak, maar veel meer doffe ellende en mateloze verveling. En dat na alle plichtplegingen, controles en protocollen die daaraan vooraf zijn gegaan om als luchtreiziger zover te kunnen komen.

Wat allerminst als een beloning voelt, maar meer als die penitentie die haar bekroning krijgt wanneer je als die haring in de ton in de romp van het vliegtuig gestouwd wordt om daar je plekje uiteindelijk te bemachtigen. Met de nadruk op het verkleinwoord ‘plekje’ dat zo gebruikt is, gewoon omdat de plaats, die nota bene ook nog gereserveerd is, niet groter is dan de kleinste keukenkruk, terwijl je een ware pikeur bent als je erin slaagt om je benen nog ergens kwijt te raken. En last but not least blijk je naast je een medereiziger te krijgen die vanwege zijn serieuze buik en corpulentie de grootste mogelijke moeite heeft om zich in zijn stoel te persen, dus daarom welhaast genoodzaakt is om wat extra plaatsruimte in te nemen. Waarmee het ongemak, nog voor de echte lift off, al optimaal is en per minuut van de komende drie uur alleen maar heftiger kan worden. Van geanimeerd converseren is dan nog nauwelijks sprake, als je als het ware aan het overleven bent, geen kant op kunt en je hoogstens probeert af te vragen hoe een vliegmaatschappij het in haar commercials durft voor te stellen dat vervoer en reizen door de lucht zoiets als het paradijs op aarde en het einde der tijden vertegenwoordigt. Wat je ook nog op je mouw wordt gespeld door een mooie meid met haar beste glimlach. Die mij dus niet aan het lachen krijgt als ik mij zo ingepakt voel in die hel, waar je aan de goden overgeleverd bent. Met als enige conclusie op dat moment dat het na zoveel keer echt genoeg is, meer dan genoeg met dit gedoe dat dan vakantiepret heet te zijn. Om over hoger sferen nog maar te zwijgen. Gooi het dus maar in mijn pet, tenzij het echt niet anders kan…..

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

4 reacties op Het lijden in hoger sferen

  1. Mack zegt:

    En dan zijn die mooie meiden tegenwoordig ook nog ver te zoeken. Nee, ik vind het ook geen pretje. Verre van dat. En dan als je gedaald bent zit je oor minimaal 48 dicht ook nog.

  2. Hanneke zegt:

    Als je kijkt naar hoe weinig er voor dat vliegen betaald hoeft te worden, wordt het vliegen wel vaak bijna cadeau gedaan. Het paradijs uit de commercials is er vast nog wel, als je maar betaalt.
    Overigens vind ik dat de belasting op kerosine niet snel genoeg kan worden ingevoerd en dat een vliegtaks afhankelijk zou moeten zijn van afstand en de periode dat men wegblijft.
    (In mijn optiek betaal je dan meer voor ‘relatief dichtbij’ en die te korte ‘weekendjes New York’.)

  3. sjogkel zegt:

    Ik pas nog gevlogen, na een aantal jaren niet. Had wat meer betaald voor beenruimte. Het is verworden tot massavervoer, het verplaatsen van een steeds grotere meute door de lucht, vaak voor een habbekrats. Werd er nog geklapt in vroegere tijden na een zachte landing, zie ik nu alleen maar verveelde mensen die het maar laten gebeuren. De gezagvoerder wenst iedereen nog een prettige voortzetting van de reis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s