Krabbels in de kantlijn (2)

Zoals hier al eens eerder gezegd bij wijze van inleiding en nog altijd van kracht en geldig, is het zo dat niet alles zich laat vangen in een breed verhaal of een ruim opgezet betoog dat dan de naam van een column zou moeten verdienen. Er zijn ook van die notities die de neerslag van een oogwenk zijn of het snelle voorbijgaan weergeven zonder dat ze minder van betekenis hoeven te zijn. The devil schuilt immers in the detail. Sterker nog, in een enkele oogopslag kan ook een levenswaarheid gevangen worden. Zonder dat de volgende krabbels in de kantlijn ook weer groter gemaakt moeten worden dan ze in feite willen zijn. Zullen we dan maar weer?

Ze zijn op een oor na gevild, de maanden van net niet en net wel, september en oktober, met de voortdurende vragen of de trui nou wel of niet aangetrokken moet worden. En zetten we de verwarming aan of niet? Kleumen of niet kleumen, wordt met het vorderen der maanden in huis steeds meer de kwestie, tot de klok teruggedraaid wordt en de wintertijd zich aangediend heeft.

Het reizen met de trein anno 2019 is een heel ander verhaal dan zo’n vijftig jaar terug. De treinreiziger van vandaag wordt in de watten gelegd en op zijn wenken bediend, om niet te zeggen verwend. En menigeen gedraagt er zich ook naar en heeft daarom ook geen boodschap meer aan een medereiziger. Zo lijkt het wel en zou je bijna op kunnen maken uit de om zich heen grijpende onhebbelijkheid om meegenomen bagage doodleuk naast zich op een zitplaats te deponeren en deze ook met de meeste volharding te laten staan, alsof er ook voor is betaald. Tenzij een medereiziger zo assertief is om die plaats te claimen, welke dan met zichtbare tegenzin wordt vrij gemaakt, waarna die bagage dan toch zo wordt gedeponeerd dat er van dat verworven zitcomfort heel weinig overblijft. Oftewel kan de conclusie luiden dat luxe en service bij de reizger die in de watten wordt gelegd, kennelijk ook andere krachten vrijmaakt en hem of haar alleen maar lomper en onbeschofter maakt.

Wie kent ze niet? Die mensen die je op heel ongezette tijden ziet en die zich bij elke herhaalde ontmoeting blijven voorstellen, met als gevolg toch weer zo’n dilemma waarvan elk leven vervuld schijnt moeten zijn. Want logisch dat zulk gedrag de vraag oproept of je op zo iemand maar geen indruk wil maken of dat de tand des tijds toch diens geheugen heeft bereikt en aangetast. Omdat het idee dat het glas beter als halfvol beschouwd kan worden, goed voor de eigen gemoedsrust is, heb ik maar besloten om het bij het laatste te houden en er dus van uit te gaan dat wie zich blijft voorstellen, niet meer beter weet.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kort gezegd. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s