Een goeie gast

Het is gewoon een goeie gast, Mathieu van der Poel. Dat heeft het barre Wereldkampioenschap Wielrennen in het Egelse Yorkshire in elk geval geleerd. Want ga er maar aan staan. Je zal maar tot torenhoge favoriet zijn bestempeld. Niet alleen door het door chauvinisme verblinde vaderland. Maar ook nog eens door de rest van de wielerwereld. De regenboogtrui lag in feite klaar. De koers hoefde alleen nog maar gereden te worden. De kaarten waren immers allang geschud. Mathieu had op voorhand al de adelbrieven gekregen en was op een dusdanig voetstuk geplaatst dat de hem toegekende adeldom hem slechts kon verplichten om dat WK te winnen. Niet dat hem dat wat uitmaakte. Hij was die hij was en reed zoals hij reed, weer of geen weer, ondanks de meest barre omstandigheden. Meer dan zes uur lang ontrolde de koers alsof hij voor hem ontworpen en uitgetekend was. Geen spoor noch een krimp bij hem te bekennen. Zodat zijn splijtende demarrage zo’n veertig kilometer voor de meet geheel in het gedachte scenario paste, zonder dat Mathieu ook maar ergens de indruk wekte daaraan zelf geschreven te hebben. Hij koerste namelijk altijd op gevoel, ook tijdens dit kletsnatte en steenkoude Wereldkampioenschap.

Gewoon voor de vuist weg en luisterend naar zijn lijf, dat hem vertelt wat kan en wat moet. Tot dat ene moment, met de voorziene triomf binnen bereik, dat zijn lijf stokte en geen sjoegen meer gaf, Mathieu in de kou liet staan, omdat er een grens was bereikt die niet was voorzien doordat de man met de hamer en de hongerklop de regie overnamen en aldus bewezen dat ook buitenaards in het moderne wielrennen niet bestaat. Mathieu was een sterveling gebleken en met beide benen op de grond teruggekeerd om meteen te laten zien dat je in je verlies en je teleurstelling toch groot kunt zijn door de tegenvaller in zijn eigen kader terug te plaatsen. Want dat is het toch als je desondanks de slopende koers uitrijdt om als nummer 43 te eindigen, gewoon omdat je niet naar zo’n eerste WK gekomen bent om voortijdig uit te stappen als het eens een beetje tegenzit. En als je dan ook nog verklaart dat je jezelf niks verwijten kan en zelfs vindt dat je toch prima gereden hebt, dan ben je met recht een goeie gast, die schrik en ontzetting van de vaderlandse goegemeente overstijgt en deze zelfs daardoor in goede banen leidt. Dan pas je met recht en volledig in mijn portret van de dag dat het even anders liep dan iedereen van je had verwacht.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Portret van de dag, Sport en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een goeie gast

  1. math zegt:

    We zullen hem nog vaak genoeg zien winnen!

  2. Mack zegt:

    Ik hoor zoveel over hem, ik heb eens gegoogled hoe hij eruit ziet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s