Van hier naar Titisee

Het is er hier even, meer dan een week, niet van gekomen. Niet dat er sprake was van een op de plaats rust. Zeker niet. Integendeel zelfs. Want als er weer eens een cirkel rond gemaakt moet worden – en dat wil nog wel eens gebeuren als de leeftijd al wat gevorderd is – dan kost dat gewoon tijd. Met in dit geval toch een reis van zo’n vijfhonderd kilometer naar het Schwarzwald, diep in het Zuiden van Duitsland en meer specifiek Titisee. Titisee, zal de argeloze lezer zich afvragen, wat heeft een mens daar wel te zoeken. En hoezo moet daar het begin en een eind van een cirkel bij elkaar gebracht worden? Er zijn waarachtig mooiere oorden te bedenken die zich daarvoor eerder lenen. Natuurlijk vraagt dat om een verklaring en een goed verhaal, voor het begin waarvan ik naar mijn jongste jaren terug moet gaan. Toen de vakantieganger nog een ansichtkaart stuurde aan de thuisblijvers om hen vooral de groeten te doen. En toen het sparen van postzegels nog zo’n hobby was waarmee je als jongeling je blik op de wereld hoopte te verruimen en je jeugdige fantasie nog best geprikkeld werd. Ik was een jaar of acht , begon postzegels te sparen en deed er alles aan om de in mijn ogen meest curieuze exemplaren in mijn bezit te krijgen. Dus op de eerste plaats de zegels die uit het buitenland afkomstig waren en waaraan het natuurlijk op mijn jonge leeftijd goed vergapen was. In die strooptocht kreeg ik ook een ansichtkaart in handen, die in de vooroorlogse jaren uit Duitsland verzonden was. Voor mij de eerste waarop een buitenlandse postzegel geplakt was.

Hij was verstuurd uit Titisee, een dorp aan een meer tussen hoog oprijzende wouden, dat in mijn handen meteen een magische status bereikte, welke het nadien nooit meer zou kwijt raken. Gewoon omdat het leven mij in beslag nam en Titisee naar mijn onderbewustzijn verdrong om daar een sluimerend bestaan gedurende meer dan zestig jaar te ondergaan. Zonder dat van wegkwijnen sprake was. Maar van een revival kwam het gewoon niet omdat er nu eenmaal andere prioriteiten bestonden die enige aandacht voor Titisee gewoonweg niet verdroegen. Tot het moment dat de lichtheid van het bestaan ook tot mij doordrong en mij tot het besef bracht dat er nog genoeg niet verwerkte rekeningen in mijn herinnering open stonden en dus hoognodig vereffend moesten worden, waaronder dus ook het magische Titisee dat erom vroeg om aanschouwd en tot zijn eigenlijke proporties herleid te worden. Hetgeen dus is geschied en allesbehalve een meevaller opleverde. En dat is nog mild uitgedrukt voor de aanblik van een dorp tussen zware bergen en in een voortdurende motregen waar een grijze golf van ouderen zich uitsluitend bewoog van winkels met souvenirs en koekoeksklokken naar uitspanningen waar de Schwarzwalder Kirsch rijkelijk geserveerd werd, omdat er verder niets te beleven viel. Een dooie boel. Dus drastisch en behoorlijk ontnuchterd rechtsomkeert gemaakt om het Schwarzwald verder te verkennen en te ontdekken dat er genoeg te beleven valt. Alleen zul je er meer voor moeten doen dan je op de vreemde reputatie van dat Titisee te verlaten.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s