Een samenloop rond Freiburg

Er hoeft maar een paar dagen niet op dit weblog geschreven te worden of de indruk kan allicht ontstaan dat er de klad in is gekomen. Maar ter geruststelling verre van dat. Alleen zijn er van die dagen en momenten dat het ‘first things first’ nadrukkelijker geldt en dus aan andere zaken voorrang moet worden gegeven. Maar het neemt niet weg dat ook dan er naar hartenlust rondom gescand blijft worden en voldoende zaken blijven opvallen, die erom vragen om vastgelegd te worden, die de moeite waard zijn om te beklijven. Zoals alleen al het toeval, de samenloop der dingen welke zich op gezette tijden voordoet en altijd weer blijft frapperen en fascineren. Een sprekend voorbeeld diende zich gisteren aan. Het hele verhaal begint in feite op het moment dat het plan ontstaat om weer een jaarlijks tripje naar een Duitse stad te maken. Na lang dubben wordt er voor Freiburg gekozen. Waaom nou juist voor die stad? Omdat het een relatief onbekende stad is die alleen regelmatig in het nieuws komt doordat de plaatselijke voetbalclub op het hoogste niveau in Duitsland speelt en ook een enkele Nederlandse speler in haar gelederen heeft. Maar dat kan geen reden zijn om naar die stad te gaan. Het is vooral haar ligging tussen het Schwarzwald en de Elzas en de Vogezen en het mildere klimaat, die de keuze bepaalden. En dus ook het feit dat Freiburg een onbeschreven blad is.

Onbekend maakt dus niet onbemind, maar bij uitstek nieuwsgierig. Vandaar, terwijl verder de wachtstand en blijde verwachting aan de orde waren, tot gisteren. Want toen diende zich dus dat toeval aan nadat ik bij de fameuze Maastrichtse Boekhandel Dominicanen een boek had gekocht dat was geschreven door de Britse historicus Ian Kershaw. Het was de neerslag van een onderzoek naar het waarom van de Duitse zelfvernietiging in 1945. Waarom bleven de Duitsers tot op het laatst doorvechten, dus tot hun totale verwoesting en een volledige vijandelijke bezetting? Nog altijd een klemmende vraag die 75 jaar na de bevrijding nog altijd geen sluitend antwoord heeft gekregen, maar waartoe Kershaw in “Tot de laatste man” een doorwrochte poging doet, welke ik op de voet en gespannen zal volgen. En zoals dat bij mij altijd gaat met een nieuw gekocht boek, wil ik het thuis toch nog even goed vasthouden, er doorheen bladeren. Dus ook bij deze aanwinst, waarvan de eerste bladzij die openviel een foto bevatte, met daaronder de verrassende tekst “Het einde: hoog op de spits van de kathedraal van Freiburg overziet een engel de verwoesting die de oorlog heeft nagelaten.” Waarmee de samenloop der dingen opnieuw zijn intrede in mijn leven deed en mij wel weer moest frapperen en mij meteen nieuwsgieriger naar Freiburg maakt. Dus wat toeval toch niet vermag.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een samenloop rond Freiburg

  1. Mack zegt:

    Ik denk dat ik het drie keer heb moeten lezen eer ik het snapte. Maar je gaat naar Freiburg, je kocht een boek en dat viel open op een bladzijde bij Freiburg. Ik denk dat God tegen je gesproken heeft. En anders is het toeval. Maar toeval bestaat niet. In de zin dat toeval en geluk beiden niet verklaard kunnen worden.

  2. Mack zegt:

    En waarom die Duitsers zich doodvochten? Een krankzinnige leider en de rest was te bang om tegen hem in te gaan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s