Once upon a time in Hollywood

Hij moet welhaast heilig zijn verklaard door het gezamenlijke korps van Nederlandse filmrecensenten, de Amerikaanse regisseur Quentin Tarantino. Hoe is het anders uit te leggen dat zijn laatste product “Once upon a time in Hollywood” allerwegen de hoogst denkbare beoordeling ontving, dus de maximale vijf sterren toegekend kreeg? Mijn verstand en bevattingsvermogen gaat het in elk geval ver te boven dat een dergelijk waardeloos en irrelevant product zo bewierookt wordt. Wat heb ik gemist, waardoor de wegen van mij en die van de ingewijden en kenners zich zo evident zijn gaan scheiden? Toegegeven, het was voor mij een kennismaking met het werk van Tarantino, deze film. Mogelijk dat ik daardoor nog niet in staat ben om zijn specifieke receptuur, die dan zijn kwaliteit zou moeten bepalen, afdoende heb kunnen doorgronden. Waar tegenover staat dat ik toch wel zo’n trouw bezoeker van films ben, en meer in het bijzonder van het wat serieuzer werk, dat ik voldoende ervaring en vergelijkingsmateriaal bij de hand heb om een film op waarde te kunnen schatten. Met nog altijd mijn eigen blik en mijn gevoel als de meest geschikte meetinstrumenten daarbij en maatgevender dan wat al die kenners en recensenten roepen en beweren. Hoewel zij natuurlijk over een groter podium beschikken om hun oordelen en meningen uit te dragen en zo invloed uit te oefenen op de publieke opinie. Waardoor ik met mijn eigen afwijkende opvatting mogelijk een roepende wordt in een woestijn, waarin alles en iedereen elkaar napraat en dus Tarantino uiteindelijk heilig verklaart.

Ook dit “Once upon a time in Hollywood” dat wat mij betreft een verhaal zonder kop of staart was, als los zand aan elkaar hing, met hier en daar wat constanten die dan de aangrijpingspunten voor enig begrip vormden, zoals het jaar 1969, de Manson-family, een zwangere Sharon Tate en twee min of meer mislukte types die tot het Hollywood-milieu behoorden. Waarvan gedurende 160 minuten beelden geschoten en gesponnen werden die een vertelling moesten suggereren, welke ik in ieder geval niet te pakken kreeg of waar ik nog iets mee had kunnen doen. Niets van dat al dus, terwijl ik wel gedurende die hele film met de regelmaat van de klok door het genie dat Tarantino dan heette te zijn, getrakteerd werd op geweld, met in het slot van de film gedurende een kwartier een explosie, een orgie in alle denkbare vormen, tot en met vechthonden aan toe, die zo misselijkmakend was, dat het voor mij einde voorstelling zou zijn geweest als niet twee minuten later de aftiteling was begonnen. Want ik had echt mijn buik ervan vol en bleef dat ook nog houden. Eigenlijk tot aan dit blog dat mij er eindelijk van bevrijdt. Resteert mijn stomme verbazing dat zoiets nog wordt gemaakt, een publiek heeft en ook nog eens door de gezamenlijke recensenten maximaal gewaardeerd wordt. Wat mij wel weer leert dat ik niet alles moet willen begrijpen, hoewel ik er desondanks toch genoeg van zal blijven vinden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Once upon a time in Hollywood

  1. Mack zegt:

    Ik heb deze nog niet gezien. Ik ben niet echt een liefhebber van zijn films, pulp fiction vind ik wel gaan, en inglorious bastards vind ik briljant, maar ook pas na een nachtje slapen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s