Ochtendrituelen

De morgenstond heeft goud in de mond, luidt het gezegde. Het wordt ook wel een volkswijsheid genoemd, die door mij in de vroege uren nog niet innig wordt omarmd, zonder dat er overigens bij mij sprake is van ochtendziekte of een ochtendhumeur. Dat zeker niet. Laat ik het er op houden dat er dan bij mij juist de behoefte bestaat aan zoiets als een middenweg in de richting van een comfortzone die elke dag toch weer in leven geroepen moet worden. Waarbij ik dan maar het zekere voor het onzekere neem, hoewel het in ogen van anderen oneindig saai zal zijn, dat dagelijks terugkerend vaste ochtendritueel, waarin wat mij betreft dus geen variatie mogelijk is. Omdat het werkt en mij helpt om de dag zo snel mogelijk in de greep en onder controle te krijgen. Vanaf het eerste moment, waarop ik mijn laptop start om vervolgens de gordijnen en rolluiken achter te openen en daarna het Nespresso-apparaat aan de praat te brengen. Logisch vervolg is dat dan de knop waarmee het rolluik elektrisch geopend is, in de ruststand terug wordt gezet en daarna de rolluiken en lamellen voor en opzij ook open gaan. Rest om de voordeur van het nachtslot te ontdoen, de krant van de deurmat te halen en het buitenlicht uit te doen, waarna de eerste cup in het inmiddels opgewarmde Nespresso-apparaat kan worden gedaan om er vervolgens koffie uit te tappen.

Die uiteraard te warm is om meteen te drinken, dus meegenomen wordt naar de laptop, waar ik dan mijn weblog en tekstpagina’s open, alleen maar om te weten of er ’s nachts nog verkeer en bezoek op is geweest. Aansluitend wordt het tijd om mijn telefoon in werking te stellen, de nieuwspagina’s erop te lezen, dus Teletekst, de NOS-app, de L1-app, Buienradar en Facebook, waarna de Volkskrant en het eerste kopje koffie aan de beurt komen. Niet dat ik meteen de krant van a tot z begin te spellen. Nee, ik beperk mij tot het scannen van de respectievelijke pagina’s en het lezen van dat enkele artikel dat mijn acute interesse wekt. Die ronde door de Volkskrant vormt de inleiding tot een volgende stap, het oplossen van de puzzel, de lastigste sudoku. Wat hooguit een half uur vergt en tegelijk met de tweede kop koffie de afsluiting is van dat ochtendritueel dat ik in de loop van de jaren steeds meer ben gaan koesteren als de voorwaarde om de rest van de dag met mijn beste verstand en een opgeruimd gemoed door te komen. Ik vaar er bepaald wel bij, hoewel ik mij dat twintig jaar terug onmogelijk had kunnen voorstellen, die ijzeren regelmaat. Maar ja, toen had ik dus niets te kiezen, op mijn huid als ik toen werd gezeten door de dwang en de druk van elke dag, waardoor ik de luxe niet had om me zo’n ochtendritueel te permitteren.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Ochtendrituelen

  1. Sjoerd zegt:

    Ik denk dat iedereen wel van die ingesleten gewoontes krijgt als niets meer moet…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s