Verhitte notities

Historische dagen zijn het. Althans zo ervaar ik deze dagen die met hun zinderende temperaturen van 38, 39 en 40 graden toch uitzonderlijk genoemd mogen worden. Ik hoop tenminste dat het bij een uitzondering blijft waardoor ze inderdaad het predicaat van historisch verdienen. Want het zal toch niet zo zijn dat deze hitte een voorloper is van dat soort perioden die met de regelmaat van de klok terug gaan keren? Zie die maar eens door te komen als je noodgedwongen niets kunt doen, hooguit wat kunt lezen of maar er op hopen moet dat de Tour de France integraal uitgezonden wordt, een geluk dat mij tenminste nu beschoren was en dat het leven met de warmte stukken gemakkelijker maakte. Wat mij meteen brengt op de gedachte, noem het de vraag hoe mensen in de tropen voor wie dergelijke temperaturen dagelijkse kost zullen zijn, dat soort omstandigheden het hoofd bieden. Hoe maken zij hun leven draaglijk? Hoe kun je presteren, je dagelijkse werk doen als het zo’n graad of negenendertig is? Want airco zal er lang niet overal aanwezig zijn, en al zeker niet in het gros van de woningen waar toch het merendeel van de tijd doorgebracht wordt. Denk maar eens aan steden als Jakarta, Kuala Lumpur of New Delhi. Dat moet gezien vanuit ons betrekkelijk behaaglijk West-Europees perspectief zoveel als de hel op aarde zijn. Ik heb dat al aan den lijve ondervonden toen ik even buiten moest zijn, toen het een graad of achtendertig was en ook nog windstil.

De hitte sloeg mij met name op de ogen en lopen was in no time veranderd in verplaatsen in de laagste versnelling. Schroeiende en zinderende hitte waren opeens geen woorden meer, maar onaangenaam tastbaar geworden. Vandaar mijn eerder uitgesproken vrees voor een regelmatiger terugkeer van dergelijke hittegolven. En praktisch lamgeslagen door die permanente warmte werd ik nog iets gewaar dat juist in deze omstandigheden opvallend aan de dag trad, namelijk dat binnen – en buitenklimaat grootheden zijn die totaal anders worden ervaren. Waarmee ik verwijs naar de curieuze sensatie die ik onderging toen ik na een dag binnen te zijn geweest in temperaturen van 27 graden, ’s avonds naar buiten ging, wist dat het nog 32 graden was en dat buiten zijn toch als veel prettiger ervaarde. Ra, ra, hoe kan dat, ben ik geneigd te zeggen, hoewel ik natuurlijk weet dat een buitentemperatuur van 23 graden geheel anders aanvoelt dan wanneer het binnenklimaat door middel van verwarming op 23 graden gebracht wordt. Rest nog de erkenning dat de hitte ook fnuikend is voor het denkproces, heb ik gemerkt, toen ik een logje schreef over een columnist die mij mateloos irriteerde. Met als gevolg dat kop en staart de mist in gingen en het geheel nergens meer op leek en ik het na plaatsing alsnog heb moeten deleten. Waarmee ik verder alleen maar gezegd wil hebben dat onder druk, in dit geval van de hitte, alles vloeibaar wordt en ik uiteraard op mijn schreden terug moest keren.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Verhitte notities

  1. sjogkel zegt:

    Boven 37 graden geen stukjes meer schrijven, schermpjes uit en overgeven aan kalmte en bezinning,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s