‘Green Book’

‘Intouchables’, de Franse succesfilm uit 2011, heeft zijn Amerikaanse tegenhanger gekregen, in de vorm van ‘Green Book’. Was het in de Franse film een aristocraat die een diepe vriendschap aanging met zijn gekleurde verzorger uit de banlieu van Parijs, in ‘Green Book’ ontstaat een hechte vriendschap tussen een verfijnde Afro-Amerikaanse kunstenaar en wetenschapper, die in goede doen is, en een blanke, ongepolijste uitsmijter uit de Bronx in New York, die alles wat los en vast zit bij elkaar schnabbelt om zijn gezin te onderhouden. Dus neemt hij nu de klus aan om die gekleurde en beroemde pianist gedurende twee maanden door het Zuiden van de Verenigde Staten te rijden en te begeleiden. Het verhaal speelt in 1962, de tijd waarin de rassenwetten nog min of meer van kracht waren. In beide films gaat het om waar gebeurde geschiedenissen, maar daarmee houdt de gelijkenis verder wel op, zij het dat het in beide gevallen om feelgood movies gaat, die weinig pretenties hebben. Hoewel ‘Green Book’ toch meer de rafelranden van het Amerika van toen vertoont, dus wel degelijk de schaduwzijden ervan laat zien, zoals het racisme dat toen in alle hevigheid bestond en zelfs nog bij wet was geregeld.

Maar de confronterende onaangenaamheden die zich rond de gekleurde pianist afspelen, zijn weliswaar geen voetnoot, maar ook zeker niet de rode draad in het verhaal noch vormen ze een aanleiding voor de regisseur om er een boodschap van te maken. Ze zijn in feite de omlijsting van zijn beeldverhaal over de ontwikkeling van de vriendschap van de twee mannen die vanuit zulke verschillende maatschappelijke vertrekpunten elkaar weten te vinden. En dat gaat zoals dat erin Amerikaanse films aan toe pleegt te gaan. Doordrenkt van cliché’s, nergens diepgaand, dus vooral oppervlakkig en met een summum aan effectbejag, omdat het kijkerspubliek immers behaagd en aan de bioscoopstoel gekluisterd moet blijven. Zodat het eind goed en al goed, uiteraard tijdens de Kerstdagen, wel voor de hand lag en ook het slot van de film werd, die dus niemand kwaad deed en soms tegen de haren in streek, maar per saldo een niemendal bleek, die goed er voor was om twee uur lang even alles te vergeten. Maar mij niettemin met het raadsel achterliet hoe het mogelijk is dat dit ‘Green Book’ toch nog drie Oscar – nominaties in de wacht wist te slepen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s