Twee winnaars en geweldenaren

Ruim vierentwintig uur later, als het stof van de zinderende Wimbledonfinale tussen Novak Djokovic en Roger Federer is neergedaald, is het gemakkelijker napraten erover. Alles en iedereen is tot bedaren gekomen en het totaalbeeld is gecompleteerd. Alle puzzelstukjes zijn op hun plek gevallen, waardoor de kans op de juiste conclusies en de terechte verzuchtingen stukken groter wordt, zonder dat er sprake hoeft te zijn van open deuren of gemeenplaatsen. Stof tot napraten is er in elk geval ruimschoots voorhanden na deze wedstrijd die een toonbeeld van hoe sport zou moeten zijn, mocht worden genoemd. Het hoogst denkbare niveau, fair play in extremis, spanning die bijna vijf uur lang te snijden was. Ingrediënten voldoende om tot de slotsom te komen dat dit nu zo’n zeldzame wedstrijd was die geen verliezer verdiende, hoewel die er uiteindelijk toch kwam. Daar is het sport voor en wat zou anders de zin van zo’n Wimbledonfinale zijn? Die na een nog nooit vertoonde tiebreak op 12 – 12 in de vijfde set toch haar terechte winnaar kreeg, Novak Djokovic, en die niet alleen vanwege die winst bewondering en applaus verdiende. Waar hij vooral achteraf respect en waardering voor oogstte, was de mentale kracht die hij gedurende de hele partij ten toon spreidde.

Onverstoorbaar oogde hij, zoals hij voortdurende geconcentreerd en bij de les bleef en zijn emoties bij zowel meevallers, winnende slagen als bij missers of foute calls onder controle hield. Een grootse prestatie, gezien de druk die permanent op Djokovic lag, doordat het overgrote deel van het publiek zijn sympathie liet horen voor Roger Federer en dus ook elk door hem gescoord punt luid toejuichte. In die hem niet zo goed gezinde omgeving bleef Djokovic recht overeind, hield hij zich in en gaf hij zich nog niet eens over aan het maken van overwinningsgebaren of het uiten van zegekreten. Wat trouwens ook voor Federer gold, voor wie dat toch eenvoudiger was, omdat hij door de bijna hele toeschouwersschare op handen en door de wedstrijd werd gedragen. Waartegenover stond dat Djokovic het allemaal in zijn eentje en tegen de verdrukking in moest doen. Die mentale component was wel het meest in het oog springende aspect van deze onvergetelijke Wimbledonfinale, die de winnaar kreeg die er zodoende het meeste aanspraak op mocht maken en daarom een plek krijgt in mijn portret van de dag. Hoewel hij die plek zal moeten delen met een andere geweldenaar, de wielrenner Thomas de Gendt, die in de Tour de France tussen Macon en St. Etienne bewees dat fietsplezier de basisvoorwaarde is om 200 kilometer lang voorop te kunnen rijden en een jagend peloton met succes voor te blijven. Wat dus ook zo’n staaltje van topsport was dat nog zelden wordt vertoond en kenners en liefhebbers naar adem deed happen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Portret van de dag en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Twee winnaars en geweldenaren

  1. Sjoerd zegt:

    Heb ik toch wat gemist…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s