De Decap en haar entourage

Het is het meest curieuze muziekinstrument dat ik ooit heb gezien. Als het die naam al mag hebben. Het zou evengoed een elektronisch dansorgel of een mechanisch pierement genoemd kunnen worden, de Decap. Ik ben er twee keer mee in aanraking geweest en heb even zovele malen haar kunsten mogen aanschouwen. Zonder overigens van de muzikaliteit ervan onder de indruk te raken, maar wel in hoge mate verbaasd. Want beide keren kreeg ik toch het gevoel dat ik zoiets nog nooit vertoond had gezien. Ik herinner mij de eerste kennismaking nog goed. Het moet 1995, 1996 zijn geweest. In een hotel in de Vogezen op de Col de Bussang, dat nog een echte ouderwetse gelagkamer had en die van het flamboyante echtpaar dat dat hotel in eigendom had, vooral zo moest blijven. Het moest een soort huiskamer zijn, waar zij, Robert en Angela Haccuria, hun gasten op hun manier het naar hun zin wilden maken. Een verblijf bij hen moest een onuitwisbare indruk nalaten. Zij zelf, niet alleen hoteleigenaar, maar ook glazenier en kunstverzamelaars, zorgden daar met hun excentrieke verschijning al min of meer afdoende voor. Maar nog veel meer hun Decap die een prominente plek in de gelagkamer gekregen had en op momenten die de Haccuria’s aanstonden en die zij dus bepaalden, ook aan het spelen kwam. Voor de niets vermoedende gast bij de eerste keer meteen een bron van hilariteit.

En snel daarna een reden van verbazing om de lichteffecten en alle bewegingen van de verschillende delen van dat mechanisch pierement, van die Decap, waarmee de daardoor geproduceerde muziek gepaard ging. De associaties die door dat bizarre spel werden opgeroepen, laten zich raden. Het onuitwisbare beeld van een ‘Bal zum einsamen Herzen’ op een late zondagmiddag, tijdens die verloren uren van de week, drong zich onherroepelijk op, vergezeld als het tegelijkertijd in mijn beleving werd door de geur van kamfer, die voor mij altijd verbonden zal blijven aan die ouderwetse kindercarroussel, welke zo lang nog de trots van het Domein Bokrijk in Belgisch Limburg heeft mogen wezen. Kortom, oubollig, knullig en gemankeerd en tegelijk wel vermakelijk, was de sfeer die door die spelende Decap werd opgeroepen en daar meteen ook rond bleef hangen. Een aantal jaren later kreeg ik dat nog eens bijna naadloos bevestigd, toen ik Teuven, in de Belgische Voerstreek, in het Café Modern opnieuw tegen zo’n mechanisch pierement aanliep dat bij mij dus dezelfde sensaties opriep als destijds in de Vogezen. Ze had nog niets aan lulligheid ingeboet, hoewel ze ook hier weer bleef fascineren. Tot die twee keer is mijn contact met de Decap beperkt gebleven. Zodat bij mij daarna de idee is ontstaan dat zo’n Decap in feite een zeldzaamheid moet zijn geworden. Of zijn er anderen die zo’n elektronisch dansorgel van die naam ook wel eens tegen het lijf zijn gelopen?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De Decap en haar entourage

  1. dhyan1234 zegt:

    Je laat het wel aan de fantasie over. Geen idee wat ik van me van een Decap moest voorstellen aan de hand van je verhaal dus maar gegoogeld.
    http://www.decap-gebr-antwerp.com/atelier-n-v-gebroeders-decap-antwerpen/atelier-n-v-gebr-decap-antwerpen-d-kopie/

  2. Sjoerd zegt:

    Decap is het merk van de orgelbouwer, de eerste keer dat ik daar op gelet heb is in het orgelmuseum in Utrecht. Ook met een complete lichtshow…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s