Onder de valse christusdoorn

Op een warme zomerdag is het goed toeven onder en in de schaduw van de gleditsia, de valse christusdoorn, als ze voor het jonge gevogelte nog zoveel smakelijks aan zaadjes en insektjes te bieden heeft. Want het zijn de buitelende meesjes, vinkjes en musjes die doorlopend de aandacht blijven trekken met hun halsbrekende toeren om hun honger, trek en lust te stillen. Een dierenkermis zou het gerust genoemd kunnen worden dat zich in elk geval hoorbaar en voor een deel zichtbaar in die bladerkroon afspeelt en zo de loomte van een verblijf in elk geval verlevendigt. Zonder overigens de gedachtestroom die in zo’n omstandigheid rijkelijk wil vloeien, tot stilstand te brengen. Integendeel. Los gezongen van de aardse werkelijkheid willen de pietermannen, de tijgermuggen en eikenprocessierupsen, als nieuwe bedreigingen van ons aardse bestaan, wat eenvoudig langs komen. Is dat aan dit nieuwe warme, aan deze klimaatverandering te danken? Zijn dit de zogenaamde zegeningen die geteld moeten worden? Of heeft die nieuwe natuur ook nog een ware aanwinst in petto, kun je al soezend en genietend van het gekrakeel in de gleditsia denken, als in de warme, late namiddag daaromheen boeren – en huiszwaluwen beginnen rond te cirkelen.

Ze suizen neer, maken loopings en tonen zich de ware heersers van het luchtruim zoals dat zich direkt boven mijn hoofd bevindt. Verrassing, verrassing, want hoe lang waren ze wel niet uit mijn zicht verdwenen? Ik was ze kwijt en heb ze jaren aaneen gezocht. Tot deze middag kwam en de ontroering en melancholie tegelijk toesloeg en zich op hetzelfde moment in muziek vertaalde. In een lied waarin de zwaluw werd bezongen, op een wijze die niet curieuzer kan. Het is meer dan vijftig jaar oud en dateert uit 1965. Het werd gezongen door het inmiddels overleden duo Max & Betsy Anders en valt met name op door een opvallende en tegelijk typische instrumentatie. En eigenlijk nog meer omdat de tekst nauwelijks te verstaan is. Zodat ik deze hierna ook afdruk, waardoor dat uiterst merkwaardige “Zwaluw, ach, zwaluw” beter te volgen is.

Zwaluw, je scheert hier zo rakelings voorbij
Heb jij geen boodschap, geen boodschap voor mij
‘k Ben al gelukkig met een enkel woord
Ik heb al zo lang niet gehoord

refr.:
Zwaluw, ach zwaluw, vlieg jij over zee
Neem dan een groet voor m’n lieveling mee
Zwaluw, ach zwaluw, vlieg heen en kom
Met bericht van m’n liefste weerom

Zwaluw, als ik er kon vliegen als jij
Waren die angsten, die angsten voorbij
‘k Ben vaak zo bang dat men mij hier vergeet
Toe, zeg me wat jij daar van weet

refr.
Zwaluw, ach zwaluw, vlieg heen en kom
Met bericht van m’n liefste weerom
Zwaluw, zwaluw

Waarmee verder alleen maar gezegd wil zijn en wat bovenal laat zien hoe gedachten met je aan de haal kunnen gaan als je onder zo’n valse christusdoorn bijna uitgeteld door de warmte ligt en je in no time van de gleditsia naar de hitparade van 1965 afglijdt.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Herinneringen en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Onder de valse christusdoorn

  1. Sjoerd zegt:

    Die song mag voor mij meteen verwijderd worden, wat een gejank. Aan vogels heb ik geen gebrek hier, de jonge mezen zijn uitgevlogen en hebben voortdurend honger. Mijn voederplaats wordt gewoon leeggeroofd. Alleen de zwaluw laat zich hier niet meer zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s