Gewone mensenverhalen

Wie heeft er nou geen verhaal? Welk mensenleven is het niet waard om opgetekend te worden? Grijze muizen bestaan helemaal niet, laat staan dat er sprake is van een grote, grauwe massa, waarin iemand ongemerkt zou kunnen opgaan of verdwijnen. Telkens weer en eigenlijk steeds meer wordt het mij duidelijk dat de individu telt en wat te vertellen heeft en er daarom altijd toe doet, dus vanzelf deel uitmaakt van de optelsom die het geheel maakt, waarbij ieder op zich wel gewoon boven het maaiveld uitsteekt. Want wie is er niet interessant? Wie is er niet de moeite waard? Vragen die alleen maar dwingender en urgenter worden, nu het entree naar de media steeds laagdrempeliger blijkt en de status van de BN’er aan uitholling onderhevig is. Want wie kan er geen Bekende Nederlander worden, nu iedereen hoe en waar dan ook aan het woord kan komen en zijn zegje mag doen? Met als uitkomst en conclusie dat elk mens een verhaal heeft dat de moeite van het beluisteren en beschrijven meer dan waard is. Die gedachte is vooral bij mij post gaan vatten bij het zien van de werkelijk voortreffelijke Vlaamse reportageserie “Rond de Noordzee”, welke een weerslag is van de tocht die drie Vlaamse journalisten gedurende honderd dagen langs de kusten van de Noordzee maakten.

Daarbij deden zij Engeland, Schotland, de Shetland – eilanden, Noorwegen, Denemarken, Duitsland, Nederland en hun thuisland aan en ontmoetten zij telkens willekeurige, zeg maar anonieme mensen die elke keer weer een belangwekkend verhaal te vertellen bleken te hebben. Wat de serie tot een juweeltje maakte, met als absoluut hoogtepunt de laatste aflevering, waarin een voettocht langs de Nederlandse kust centraal stond, die zijn bekroning kreeg in het Zeeuwse Ouwerkerk, een plaats op Schouwen Duivenland, waar een dijkdoorbraak en de daaropvolgende watersnood in de nacht van 1 februari 1953 heel veel slachtoffers en peilloos diep verdriet teweeg bracht. Het relaas van twee inwoners die de ramp daar toen van nabij meegemaakt hadden en ook veel familieleden kwijtgeraakt waren, getuigde daar op een indringende wijze van. Want die twee zo op het eerste gezicht gereserveerde Zeeuwen openden zich als oesters bij de vraag naar hun ervaringen tijdens die rampzalige februarinacht in 1953 en gunden de kijkers een blik op de diepe wond bij hen van binnen, met hun hartverscheurend verhaal dat zich nauwelijks liet navertellen en eigenlijk ook nooit zo te horen was geweest. Waarmee eens te meer duidelijk werd dat elk mensenleven een verhaal bevat dat het waard is om opgetekend te worden en dat de eerste grijze muis onder de mensen dus nog uitgevonden moet worden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Gewone mensenverhalen

  1. Sjoerd zegt:

    Het is de vraag wie dat verhaal wil horen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s