Codes oranje en gele kaarten

Tot voor vijfentwintig jaar betekende vakantie dat de navelstreng met thuis voor twee, drie weken werd doorgeknipt. Voor het thuisfront was je voor zo lang van de aardbodem verdwenen. Er werd een ansichtkaart gestuurd, met een standaardgroet en daar bleef het bij. Tenzij de aanvechting te groot werd om van thuis toch iets te horen. Dan was er nog altijd die telefooncel achteraf op een dorpsplein, die sneller de francs, peseta’s of lires slikte dan dat jij je verhaal had verteld of je vragen gesteld. Meer was er niet en onbelast en onbezorgd vakantie vieren was op dat moment het enige devies. Met achter de hand dat spannende vooruitzicht van de thuiskomst die dan werd opgeluisterd met de stapels kranten en post, alsof de tijd waarachtig stil had gestaan en van jou werd verwacht om haar in beweging te krijgen door als een speer het uitstaande nieuws te verorberen en je bij te lezen. Ja, dat waren nog eens vakantietijden. Maar kom daar dus nu niet meer om, met de smartphone bij de hand die je in staat stelt om je leven zonder een hik of hiaat op een andere plek voort te zetten. Hoogstens is het decor anders, maar de business blijft as usual, heb ook ik gemerkt gedurende een verblijf van een week in de Vaucluse. Natuurlijk kun je bij hoog en bij laag zweren dat je je dan afsluit van de grote, boze wereld. Maar de geest is gewillig en het vlees is zwak, als de smartphone voortdurend binnen handbereik is.

Want je mocht eens dat ene telefoontje van thuis missen, is de gemakkelijke smoes. Ondertussen wil je wel met de hele wereld verbonden zijn en bij blijven over wat er zoal gaande is. Met dank aan Teletekst en Buienradar. Wat ik dan ook heb geweten. Want daardoor kreeg ik feilloos mee hoe met veel ophef in die week dat ik in Frankrijk was, 900 kilometer noordelijker tot drie keer toe codes oranje werden afgegeven door het KNMI voor het gebied waar ik normaliter verblijf, alleen juist op dat moment niet. Zodat het verder gissen bleef over wat daar exact voorviel. Met naarmate dat gissen vaker gebeurde, een groeiende onrust, die verder niets opleverde omdat je op afstand machteloos bent. Logisch dat de terugreis toch enigszins in het teken stond van de onzekerheid over wat ik thuis zou aantreffen. Een platgewaaide tuin, takken die afgebroken waren, om over erger maar te zwijgen. Wat code oranje wel niet aan spanning bracht. Die zelfs nog werd verhoogd toen we in de Ardennen vergast werden op een ongekend noodweer, waar je verder ook niets tegen kon doen. Met al dat geweld was de anticlimax bij de thuiskomst treffend en de opluchting nog groter omdat de staat van huis en haard onberispelijk bleek. Met daarop de logische vraag wat journaals en weerinstituten toch bezielt om zulke paniek te zaaien. Wordt het niet tijd om hen eens een gele kaart te geven? Om van hun gedoe af te wezen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Codes oranje en gele kaarten

  1. dhyan1234 zegt:

    “Omdat je op afstand machteloos bent” daarvan zouden meer mensen doordrongen moeten geraken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s