Amerikaanse agressie

Toen Donald Trump in januari 2017 tijdens zijn inauguratie tot president van de Verenigde Staten niet ophield om de nadruk op ‘America first’ te leggen, werd dit afgedaan als wat holle retoriek, waarmee het niet zo’n vaart zou lopen. Wisten wij veel wat die woorden inhielden, welke implicaties ze bevatten, gewend als we toch waren aan een geordende en betrekkelijk rustige en veilige wereld, waarin de rollen tussen goed en kwaad als vanouds verdeeld waren. Maar wat zijn we in de ruim twee jaar daarna van een koude kermis thuis gekomen, wakker geschud en uit die droom geholpen met panelen die volkomen verschoven zijn. Want wat is er nog zeker met een Amerikaanse president die consistent en consequent niet in zijn vocabulaire en in zijn gedachtengoed heeft staan en die zich kenmerkt door instabiliteit, egoïsme en agressie? Met aan zijn zijde adviseurs als John Bolton en Mike Pompeo die daarvan gretig gebruik maken om hun eigen gevaarlijke ideeën tot staand buitenlands beleid te maken. Met powerplay en intimidatie als hoekstenen daarvan, zonder dat de menselijke maat nog telt. Het gevolg is cynische buitenlandse politiek die zich altijd naar het randje beweegt en daarmee het keurmerk van de houwdegens Bolton en Pompeo draagt. Met alle gevaren en risico’s vandien, weten we sinds zo’n jaar of twee.

En telkens weer blijken de Amerikanen de aanstichter van het rumoer dat kennelijk erop gericht is om het eigen belang te dienen zonder dat nog met wat dan ook verder rekening wordt gehouden. Voorbeelden genoeg van onrust en inbreuken op de bestaande orde die het Witte Huis als oorsprong hebben. De Amerikaans – Chinese handelsoorlog. De Venezolaanse binnenlandse troebelen. De opzegging van het klimaatakkoord. De stopzetting van de atoomdeal met Iran en de groeiende spanning met en druk op Iran plus de bijbehorende economische sancties met dreiging van straffen voor bedrijven en landen die met Iran zaken blijven doen. En dan ook nog de waarschuwing aan EU – landen om vooral niet in zee te gaan met het Chinese Huawei op gevaar van Amerikaanse strafmaatregelen. Zo zijn de vaatjes waaruit de laatste twee jaar vanuit Washington naar de rest van de wereld wordt getapt. Intimiderend en bijna chanterend zonder dat een land wordt gespaard. Waarmee alleen maar gezegd wil zijn dat “America first’ blijkbaar alles rechtvaardigt, maar tegelijk wel laat zien uit welke hoek de wind van daaruit waait, uit de hoek van het meest agressieve en respectloze egoïsme. Het is dat men dat nu maar vast weet, in plaats van bij voorbaat naar de verkeerde schuldigen te wijzen als het onverhoopt fout loopt. En dat men niet zegt dat men het allemaal niet heeft geweten of voorzien. Want al vaker zijn zulke liedjes gezongen met een geheel verkeerde afloop. Of weigeren we gewoon om uit onze geschiedenis te leren wanneer het kwaad weer eens de kop op steekt?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Amerikaanse agressie

  1. Sjoerd zegt:

    Het wordt tijd dat die man vertrekt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s