Een leven zonder Netflix

Er zal mij zonder twijfel toegevoegd worden dat ik niet weet wat ik mis en dat mijn culturele bagage zienderogen zal verschrompelen, zoals het ook mijn onherroepelijk lot zal zijn dat ik bij elk gesprek buiten de boot ga vallen, er niet meer bij hoor noch er toe doe. En dat zou allemaal boven mijn hoofd hangen omdat ik nog altijd een leven leid waarin geen plaats is voor Netflix noch voor het kennelijk daar onvermijdelijk bij horende binge watchen. Het zal allemaal wel. Maar moet ik me dan nog beter gaan voelen dan nu al het geval is? Moet Netflix de toegevoegde waarde aan genieting en genot voor mij worden, terwijl ik al meer dan ruim voorzien ben? Want als het om kijken gaat, turen naar een beeldscherm, kom ik bijvoorbeeld alleen al met het aanbod van de publieke omroepen en die enkele betaalzender voor een aardige voetbalwedstrijd al ruimschoots aan mijn trekken. Vanuit die hoeken wordt meer dan genoeg voorzien in mijn behoeften om mij te amuseren en te informeren op welk terrein dan ook. Ik heb nu al overduidelijk het idee dat ik wat dat aangaat in de omgeving van een verzadigingspunt begin te verkeren. Ook omdat ik mij wat schouwburg -, theater -, bioscoop – en museabezoek niets onthoud.

Wat niet wegneemt dat vooral onder druk van de vele publicaties, recensies en artikelen over het fenomeen dat Netflix is, bij mij en ook vanuit mijn direkte omgeving toch bij tijd en wijle meer en meer de vraag opspeelt of ik langzamerhand niet eens overstag zou moeten gaan en mij ook moet aansluiten bij dit nieuwe kijken. En elke keer wordt mijn antwoord eigenlijk alleen maar een onverbiddelijker nee. Waarbij het nog niet eens gaat om die paar euro’s die een abonnement per maand kost. Hoewel daar ook nog een principiële boom over opgezet zou kunnen worden, rond de vraag dus of nou werkelijk alles tegenwoordig, dus zelfs onze kijkbehoeften, vermarkt moet worden. Maar afgezien daarvan is genoeg voor mij momenteel genoeg en scherm ik mij verder maar al te graag af van een nog overvloediger aanbod, waarvoor ik dus ook nog eens zou moeten betalen. Ik wil mijn keuzes als het om kijken naar televisie of beeldschermen gaat, overzichtelijk en dus beperkt houden, zodat ik nog wat tijd voor andere dingen over houd zonder het gevoel te hebben dat ik weer iets heb gemist of alleen maar achter nog te kijken series en documentaires aan moet hollen. Omdat het mijn leven, denk ik, niet beter en rijker maakt, kan ik Netflix dus van harte missen. Wat vermoedelijk tot het einde van mijn tijden wel zo zal blijven.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Een leven zonder Netflix

  1. Mack zegt:

    Soms weet je niet wat je mist, en moet je dat zo houden.

  2. Ximaar zegt:

    Ik heb er nog niet naar gekeken of ook maar opgezocht. Ik begreep dat het over (Amerikaanse) series gaat en daar was ik al een jaar of 15 geleden mee gestopt. Aan bulkkijken krijgen ze me niet, zelfs niet als ik geld toe krijg. Vaak kijk ik een documentaire in 3 delen. Via uitzendiggemist gaat dat prima.

  3. Sjoerd zegt:

    Ach, als je niet weet wat je mist, kun je het ook niet missen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s