De weg van ten Hag

Een van de aangename bijkomstigheden van de eclatante successen van Ajax is dat het oerconservatisme en de benauwende vooringenomenheid van het Nederlandse voetbalwereldje niet alleen is gelogenstraft, maar tegelijk te kijk is gezet. Met name enkele boegbeelden ervan, die nu toch even moeten slikken na al hun ferme, maar vaker bloedstollende uitspraken over Ajax – trainer Erik ten Hag, die niet eens op de korrel werd genomen vanwege zijn capaciteiten, maar gewoon belachelijk werd gemaakt vanwege zijn uiterlijk, zijn tongval en zijn formuleringen. Zoiets als een Twentse kabouter werd hij genoemd en dus hartgrondig uitgelachen door ‘wijsneuzen’ als van der Gijp en Derksen, die zich voortdurend in de rug gedekt wisten door de voetbalredactie van de Telegraaf in de persoon van Valentijn Driessen. De scalp van ten Hag zou hun grootste trofee moeten worden. Want hij was niks en zou ook nooit wat worden. Zo was ongeveer de overtuiging die bij het vaderlandse voetbalpubliek erin geramd moest worden. Niet dat er bij die jacht op ten Hag sprake was van inzicht of voetbalwijsheid, noch dat er enig krediet aan de orde was op basis van door hem geleverde prestaties bij zijn vorige werkgever, FC Utrecht, waar zijn bijdrage alom geroemd werd. Dat telde niet meer, omdat Driessen, van der Gijp en Derksen vonden dat ten Hag niet paste bij een club als Ajax. Hij was een provinciaal die nooit kon accorderen met zoiets hoofdstedelijks als Ajax was. En daarop bleef maar getamboereerd worden zonder dat een beoordeling van aanpak en prestaties verder aan de orde kwam.

Dit Barbertje moest hangen. Die dat evenwel vertikte, dus onverstoorbaar verder ging met het bouwen aan de successen van Ajax. Aanvakelijk met vallen en opstaan, tot vreugde van die buitenwacht die op zijn ondergang bleef jagen, maar met het vorderen van de tijd stiller werd zonder ook van standpunt te veranderen. Want complimenten uitdelen aan diezelfde ten Hag bleek veel te moeilijk na de winst op Real Madrid en recent op Juventus. Alle krediet voor de spelers en nul voor ten Hag die van geluk mocht spreken dat hij zoveel talenten tot zijn beschikking had en daardoor in leven bleef bij Ajax, aldus die drie wijsneuzen. Dom, narrig en naijverig heet dat als het teveel gevraagd blijkt om verkeerde taxaties te erkennen en om op de ingeslagen we terug te keren. Niet diezelfde ten Hag dat terechte compliment gunnen, maar in plaats daarvan in domheid en vooringenomenheid volharden. Wat ben je nog waard als je weigert in te zien dat in een teamsport als voetbal, de rol en de bijdrage van een trainer-coach cruciaal is? Dat werd door ten Hag nog eens zonneklaar gemaakt in het succes van Ajax. Waaraan hij dus onverstoorbaar heeft gebouwd. Het was niet besteed aan het ongeduld van zo’n Driessen, van der Gijp en Derksen, die met al hun grollen en onbenul zo maar roependen in een woestijn blijken te zijn geworden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op De weg van ten Hag

  1. Sjoerd zegt:

    Ik snap niet dat je nog naar dat stelletje onbenullen kijkt na dit commentaar….

  2. Dhyan zegt:

    Gelukkig beluister of lees ik geen sportverslaggeving.

  3. dhyan1234 zegt:

    Gelukkig beluister of lees ik geen sportverslaggeving en blijft de ergernis me bespaart.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s