Voorafgaand aan Juventus – Ajax

Het zou me een lief ding waard zijn als wij Nederlanders ons gemoed en gevoel wat meer binnen de juiste proporties en grenzen zouden houden. Want als het even mee zit, en nog meer als dat ook nog onverwacht gebeurt, dan is er meestal geen houden meer aan en kennen wij onszelf niet meer. Met onszelf overschreeuwen en zelfoverschatting als resultante en verhoudingen en perspectieven die volledig uit het oog worden verloren en daardoor haast haaks op de werkelijkheid kunnen komen te staan. Een combinatie van chauvinisme en nederigheid moet eraan ten grondslag liggen en tot zulk overspannen enthousiasme leiden. Vooral als de sport in het geding is en Nederland daarin een woordje meespreekt, kennen wij onszelf te vaak niet meer en is het met ons realiteitsbesef behoorlijk gedaan. Voorbeelden genoeg van dat soort geschiedenissen die zich blijven herhalen en ook telkens hetzelfde patroon volgen. Met grotendeels de deceptie, de frustratie die in zulke processen haast als vanzelfsprekend zitten ingebakken, als alles uiteindelijk tegenvalt en volledig anders loopt dan gezamenlijk werd verwacht en in elk geval gehoopt. Waardoor de teleurstelling over die tegenvaller alleen maar groter en heftiger is en de kater nog groter.

Aan de vooravond van de wedstrijd tussen het Italiaanse Juventus en Ajax zien we dat precies gebeuren met alles en iedereen die optimistisch over de afloop is gestemd zonder dat dit gebaseerd is op harde feiten en analyses. Insiders, kenners, journalisten en supporters zwichten opeens voor de druk van hun eigen gevoel, dat ingegeven wordt door een stille wens die als zo vaak opeens de vader van de gedachten blijkt te kunnen worden. En als dan ook nog eens iedereen iedereen napraat, omdat het zo lekker is om het eigen gelijk te horen en enthousiasme met anderen te kunnen delen, dan is de valkuil eigenlijk al gegraven, een valkuil waarin men gedoemd is te vallen bij dat voortredeneren en voorspellen met de blik op oneindig, die voorbijgaat aan de realiteit. Want die is dat Ajax gewoon heel weinig kans tegen grootmacht Juventus heeft en daarom blij mag zijn als het genadig uit Turijn weg komt. Omdat de machtsverhoudingen in het Europees clubvoetbal zo liggen en daarmee bepalend zijn. Met de erkenning van dat simpele feit wordt het kijken naar een wedstrijd als die van morgenavond stukken rustiger en kan de uitslag alleen maar meevallen. Want niets zo erg als die bittere teleurstelling na (ten onrechte) hooggespannen verwachtingen. Omdat een gemoed dat als een ballon leeg loopt, lastig te dragen is, want dan alles behalve opluchting geeft.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Sport en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Voorafgaand aan Juventus – Ajax

  1. Sjoerd zegt:

    Optimisme is niet erg, als het maar het realisme niet overstijgt.

  2. Mack zegt:

    Ramos was ook erg optimistisch. Je zag wat daar van kwam inderdaad.

  3. dhyan1234 zegt:

    Dat hele voetbalgebeuren begint een hype te worden, als er geen voetbal is dan wordt er wel eindeloos in praatprogramma’s over geouwehoerd. Kinderen worden op scholen en door sportclubs ‘bewerkt’ (aan de hand nemen van kinderen door profvoetballers bij een wedstrijd) zo niet aangemoedigd aan voetbal te doen met de mogelijkheid gescout te worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s