Over politici en bestuurders

Het moet gezegd. De weekendedities van de dagbladen bevatten heus wel eens behartenswaardige artikelen of gedachten. Zo werd gisteren door Volkskrant-redacteur Sander van Walsum op overtuigende wijze een pleidooi gevoerd voor de kwaliteit van de Nederlandse politieke bestuurders, die wel moeten acteren binnen de kaders van een dynamisch en grillig mondiaal, Europees en landelijk krachtenspel. Wat waarachtig geen sinecure is. Maar…

Ze – en nu citeer ik hem verder – doen het per saldo niet eens zo slecht. Op de mondiale corruptie-index, die de kwaliteit van democratie, rechtsstaat en bestuur vastlegt, stond Nederland vorig jaar op de achtste plaats. Economisch doet Nederland het goed. Het Nederlandse zorgstelsel behoort- de recente sluiting van twee ziekenhuizen ten spijt – tot de beste ter wereld. Het stelsel van sociale zekerheid is versoberd, maar niet verminkt. Het onderwijs is er, ondanks bezuinigingen en onderbetaling van docenten, in geslaagd leerlingen uit sociaal zwakke milieus binnenboord te houden. De gemiddelde Nederlander is zich van deze zegeningen bewust, getuige de vijfde plaats op de mondiale geluksindex. Maar daarvoor krijgen de mensen die het land besturen, geen krediet. Het lijkt wel of de Nederlander zich gelukkig voelt ondanks de wanprestaties van die lui in Den Haag. Het private geluk gaat vaak gepaard met het idee dat de ellende buiten de eigen biotoop begint en dat het land als geheel er belabberd bij ligt.

Of, om het sociaal welbevinden te kenschetsen in de woorden van socioloog Paul Schnabel: ‘Met mij gaat het goed, met ons gaat het slecht.’ Het is een constante in de reeks Burgerperspectieven van het Sociaal en Cultureel Planburau. Je kunt je schouders ophalen over het rituele gemopper waarin de Nederlander zijn welbevinden verpakt. Maar inmiddels is het zo’n taaie – en nauwelijks weersproken – gewoonte geworden om laatdunkend te doen over politici beroepsbestuurders dat het opgeroepen beeld zich versterkt. Een politieke of bestuurlijke loopbaan verliest zijn attractie voor mensen die er goed voor zijn toegerust: zij verkiezen het bedrijfsleven boven de publieke sector. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die menen dat ze hun maatschappelijke idealen het beste kunnen uitdragen in de politiek en die zich niet laten ontmoedigen door de kritiek van de burgers die zij willen dienen. Maar de vraag is of er genoeg van deze diehards zijn om ons ook in de toekomst fatsoenlijk te besturen.” (bron: de Volkskrant)

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s