Logische weemoed

Natuurlijk is de verhouding tussen omzien, de herinnering en de verwachting, het maken van plannen in het gemoed van een zeventigjarige volkomen anders dan bij een twintiger of dertiger. Ik weet er alles van, hoewel het wat mij betreft toch minder dramatisch is dan als het zo klinkt. Maar wat waar is, is waar: de ambities, het nog nodig moeten zijn echt begraven. De balans opmaken, het salderen is bepalend voor het levensgevoel zonder dat dat de erkenning in zou houden dat er geen toekomst meer is. Integendeel, want zo lang er nog leven is, is er hoop en daarmee vooruitgang en dynamiek, blijft mijn devies, maar met het besef, zeg ik nogmaals, dat het meer en meer is ingebed in de herinnering, in de gedachte hoe het eens was, maar nooit meer zal worden. Want bij de verwondering om wat er zich zoal rondom je afspeelt, doemt steeds meer de vraag op van wat en waarom zo veel is verdwenen. Met de weemoed op zo’n moment als trouwe metgezel in dat sentiment. Zo vergaat het mij tenminste wel als ik Google Maps gebruik om mijn weg te vinden en op hetzelfde moment weet dat ik ooit het beste plekje in Zwitserland vond, daarheen gegidst door mijn kaartlezende dochter Joyce die net tien jaar oud was, maar dat geweldig spannend vond. O zoete herinnering, denk ik dan, waarom is het niet meer zoals het toen was. Want zijn we met al dat huidige gemak zoveel gelukkiger geworden? Welke vraag met dezelfde geldigheid gesteld kan worden bij de gedachte aan die correspondentievriendin van nu alweer bijna zestig jaar terug.

Met de magie van de spanning en de verwachting van haar volgende brief die een antwoord was op jouw brief waarnaar ergens op de wereld net zo werd uitgekeken. Bestaan ze overigens nog, die correspondenties van toen? Trouwens, waar is de betovering van de postzegels uit den vreemde gebleven? Je kon er minutenlang naar kijken, staren, naar zo’n exotisch stempel, dat als het ware betoverde. Heeft het skypen en appen nou zoveel meer gebracht? Of je moet echt zo jong zijn dat je niet beter kunt weten. Het summum van weemoed, dus geen melancholie, wordt bij mij opgeroepen door de herinnering aan die telefooncel in een dorpje, ver weg in de Minervois. De enige lijn met de thuisbasis, die tot leven kon worden geroepen door er francs, vooral voldoende francs, in te gooien. Waarna het nog wachten, vrezen en hopen was of er wel een verbinding tot stand zou komen. Met daarna het gesprek dat vooral op forse toonhoogte en inderhaast werd gevoerd omdat de laatste franc eerder was bereikt dan het verhaal meestal was verteld, als je dan met zijn vieren, vijven ingeklemd stond op zo’n enkele vierkante meter. Ook dat was vakantie in de tachtiger en negentiger jaren. Kom daar nog maar eens om met de moderne communicatiemiddelen die handig zijn, dat wel, maar tegelijk ook de charme en het gevoel van avontuur van toen tot een vergeten categorie hebben gemaakt. En wat is er dan logischer dan dat je daaraan als je de zeventig bent gepasseerd, met warmte en weemoed terugdenkt, zonder de lol van het nu te ontkennen?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

2 reacties op Logische weemoed

  1. Sjoerd zegt:

    Ach, in die tijd was de mijnwerker net uit de koel geklommen, charme kan ik daar niet in vinden… Ik ben voor het gemak en de rust van de huidige tijd.

  2. Dhyan zegt:

    Het heden is voor mij dan ook een onnavolgbaar fenomeen, de hele wereld moet nu kennelijk in de achterbroekzak passen en onze vermeend toereikende armen omspannen haar met het grootste gemak.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s