In den vreemde…..

Natuurlijk zijn wij geen van allen helden op sokken in den vreemde. Niet voor niks is eigen haard goud waard daarom ook zo’n typisch Hollands gezegde. En anders wel ‘Oost West, thuis best’. Daardoor, maar ook door eigen ervaring, maar daarover straks meer, valt een programma als “Ik vertrek” bij mij precies in het goede pulletje. Met bewondering kijk ik dan naar al die Nederlanders die waar dan ook ter wereld het avontuur durven aan te gaan. Vaker met succes. Waarvoor uiteraard applaus. Maar ook wel eens de ondergang tegemoet, omdat er buiten de locale waard met zijn specifieke, plaatselijke eigenaardigheden wordt gerekend. Het gevolg is dan een falen, een nederlaag, welke dan wel groots en meeslepend is, omdat betrokkenen er voor wilden gaan om eens iets heel anders van hun leven te maken. Met de focus gericht op dat ene doel zonder de oogkleppen af te doen en zich rekenschap te geven van heel andere dan de vertrouwde omstandigheden en voorwaarden. Zoals dat gebeurde met die Marco en Colinda uit Dordrecht die een luxe camping dachten te kunnen beginnen op een Braziliaans eiland dat nagenoeg tegenover de Argentijnse kust gelegen was. Niet naast de deur en al helemaal niet Dordts, moesten zij tot hun verbazing en schade en schande al spoedig merken. Want muren van argwaan en onbegrip en valkuilen vol procedures, gewoonten en regels versperden links en rechts hun weg naar de verwezenlijking van hun idealen. Met als uiteindelijk resultaat dat zij na een jaar terug naar Nederland moesten keren, illusies en veel geld armer en een bittere ervaring rijker.

En voorzien van mijn respect voor hun durf en zeker voor hun grote gebaar om heel Nederland getuige te laten zijn van hun afgang op hun Braziliaans eiland. En die was zeker grootser dan mijn kolossale blunder die ik een paar maanden terug in het Portugese Silvas beging, toen ik daar op zoek was naar een parkeerplaats. Zonder verder op te letten en alleen maar getriggered door een grote P reed ik een parkeergarage in, waarbij ik het wel vreemd vond dat ik geen kaartje hoefde te trekken. Dat zal wel de plaatstelijke gewoonte zijn, veronderstelde ik, en ging vervolgens Silvas in om alle bezienswaardigheden te bezoeken. Vijf uur en een prima maaltijd later kwam ik terug en begon driftig te zoeken naar een betaalautomaat, die bij navraag niet aanwezig bleek en ook niet hoefde te zijn omdat het een parkeerfaciliteit voor klanten van de Lidl was. Waarna er niets anders op zat om ter plekke een fles wijn te kopen, mijn verhaal rond dat parkeren op te dissen en de daaruitvolgende rekening te voldoen, waarin 23 euro voor die vijf uur parkeren was opgenomen. Wat allemaal zakelijk, strikt en vriendelijk, gewoon op zijn Portugees, als de gewoonste zaak werd afgedaan, zodat ik vervolgens met een lichtelijk rode kop de parkeergarage uit kon rijden na een onoplettendheid die genanter was dan de nederlaag die die Marco en Colinda met de moed der wanhoop en geheven hoofd hadden geleden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op In den vreemde…..

  1. Sjoerd zegt:

    Tsja, wie zijn kont verbrand moet op de blaren zitten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s