De verraderlijke 10%

Het is niet voor niets hier een paar dagen stil geweest. Er was behoefte aan reflectie na de uitslag van de Statenverkiezingen. Voor de zoveelste achtereenvolgende keer werd het politieke landschap van Nederland namelijk driftig opgeschud, met nu het Forum voor Democratie als overduidelijke winnaar. De zoveelste zege voor de uiterst rechtse politiek. Wat door de voortdurende herhaling ervan gedurende de afgelopen twintig jaar behoorlijk begint te vervelen. Omdat het telkens weer niets brengt en eigenlijk steeds een volgende uiting is van maatschappelijk ongenoegen met de Haagse politiek, een proteststem met tegelijk de verwachting dat er verder toch weer niets gebeurt. Wat de meestal explosieve groei van de betreffende partijen het karakter van een hype geeft en daarom de verwachting wettigt dat die winst niet tot een blijvende plek in de volksvertegenwoordiging leidt. De vraag wie dat succes vervolgt en kopieert, is meestal relevanter en urgenter. Ze werpt bovendien nog een ander, verontrustend licht op de kategorie van zwevende kiezers, die met name die heftige schommelingen in de zetelverdelingen in de volksvertegenwoordiging veroorzaakt. Wat opvalt, is dat er telkens sprake is van een tamelijk stabiel contingent van deze zwevende kiezers. Ze zijn gezamenlijk goed voor zo’n 15 tot 25 zetels die daarmee de getalsmatige weerslag zijn van maatschappelijke rancune en frustratie.

En steeds, door de jaren heen, komt het terug, dit getal, dat bijvoorbeeld de successen van Boer Koekkoek, D’66, SP, Pim Fortuym, van Wilders en zijn PVV en van het Forum voor Democratie belichaamde. Wat erop duidt dat zo’n tien procent van de kiesgerechtigden structureel hopt van de ene naar de andere nieuwlichtende partij. Daarbij vooral gedreven door eigen belang en opportunisme. Dit verschijnsel is niet exclusief kenmerkend voor de tweede helft van twintigste eeuw. Want tussen de twee wereldoorlogen behaalden protestpartijen als die van de zwerver, straatmuzikant Hadjememaar en de NSB ook belangrijke zetelwinsten dankzij diezelfde tien procent van de bevolking, die weliswaar stemt, maar dat uitsluitend doet uit welbegrepen eigen belang. Zodat het maar al te zeer voor de hand ligt dat juist uit die hoek de collaboratie met een vijand ook gemakkelijker en eerder vorm krijgt. Omdat door die specifieke kiezer nu eenmaal snel geloof wordt gehecht aan de kracht en het voordeel van nieuwe bezems die schoon komen vegen. Zo zeker daarom als wat dat al die keuzes voor Forum voor Democratie niet wezenlijk verschillen van de bewegingen die zich bij eerdere verkiezingsronden of andere gelegenheden manifesteerden. Want het is en blijft de rancune en frustratie die grote delen van het kiezerskorps verleidt om foute en verraderlijke keuzes te maken. De aanhangers van Baudet vormen daarop geen uitzondering.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

11 reacties op De verraderlijke 10%

  1. Mack zegt:

    En die belachelijke overwinningsspeech dan? Alsof hij in zijn eentje de oorlog had beëindigd en hij als leider aan de vooravond stond van een nieuwe wereld. Sjonge jonge, hij had wat stemmen gekregen van wat verongelijkte mensen. Bij de Provinciale Statenverkiezingen. Big deal zeg.

    • robschimmert zegt:

      Maar zijn volgelingen, die 10%, potentiele collaborateurs. Zullen met hun chagrijn onder elke omstandigheid hun eigen voordeel najagen. .

      • Mack zegt:

        Tja, maar dat recht heb je wel vind ik. Ik doe het niet altijd, temeer omdat ik niet weet wat precies goed voor mij is. Maar een ondernemer die minder belasting wil betalen doet dat, en een arbeider die meer wil verdienen doet dat…op zich vind ik daar weinig mis mee. Omdat ik die hele provinciale staten verkiezingen niet zo belangrijk vind, en er misschien nog minder van begrijp, heb ik slecht op een punt gestemd, tegen het laagvliegen boven de Veluwe. Is ook mijn eigen voordeel, want ik loop er graag in het bos in de stilte.

  2. sjogkel zegt:

    Het wegzetten van de rechtse kiezers als collaborateurs etc. ik weet het niet, zwevende kiezers en opportunisten er zijn er tussen, maar er is een dieper onbehagen waarvoor je de ogen niet kan sluiten alleen al onze minister-president die ons land als een supermarkt bestiert en prijsverhogingen aanbiedt als bonusaanbiedingen.

  3. Sjoerd zegt:

    Ik blijf erbij dat het alleen maar het ongenoegen is met de huidige vriendjespolitiek die hieraan ten grondslag ligt.

  4. Rob Alberts zegt:

    Ik volg Sjoerd.

    Vriendelijke groet,

  5. Dhyan zegt:

    Het is niet erg dat je niet ‘out of the box’ kunt denken maar loop daar niet zo mee te koop.

  6. robschimmert zegt:

    Hoezo moet ‘out of the box’ wijsheid opleveren als die al besloten ligt in vaste, herkenbare patronen? Is een kwestie van kijken dan wel je ogen open willen houden.

    • Dhyan zegt:

      Herkenbare patronen zijn geen enkele garantie dat een geschiedenis zich herhaalt, (mocht dit tenminste hetgeen zijn waar je bang voor bent is maar doorgaans slechts een stok waarmee kan worden geslagen).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s