Na ‘Leaving Neverland’

Iets als mosterd na de maaltijd. Daar leek alle ophef en verontwaardiging naar aanleiding van de documentaire “Leaving Neverland” nog het meest op. Alsof er gedurende de vier uur dat ze duurde, nou zoveel nieuws onder de zon te zien was geweest. Nee dus. Want al vijftien jaar voor zijn dood in 2009 stond Michael Jackson al geboekstaafd als een notoire zonderling die zich het liefst omgaf met kinderen op zijn buitenverblijf ‘Neverland’. Was er aanvankelijk al weinig fantasie voor nodig om te vermoeden wat hij daar voor perverse praktijken bezigde, de bevestiging daarvan kwam al bij zijn leven toen hij aangeklaagd werd voor kindermisbruik. Schuldig of niet schuldig was niet eens meer aan de orde. Wat er toe deed was dat hij al jarenlang het spoor bijster was en zich meer en meer afficheerde als een zonderling met ernstige sexuele afwijkingen en bizarre fascinaties. Dat beeld heeft zich rond de eeuwwisseling gevestigd, dus toen Jackson nog leefde, en is nadien niet meer gewijzigd, ook niet na en door zijn dood in 2009.

Waardoor het volstrekt onduidelijk is waarom deze documentaire tien jaar later opeens en blijkbaar nodig moest worden uitgebracht. Met welk doel en waar moest het toe bijdragen als alles al gezegd en bekend was over de ontsporingen van Michael Jackson, als er van onthullingen dus niet gesproken kan worden? Vanwaar dan weer die verontwaardiging? Waarom die boosheid en de oproep om zijn muziek voortaan te boycotten, niet meer op radiozenders te laten horen? Hoe selectief kan verontwaardiging dan zo maar zijn. Want wat is het verband tussen zijn muzikale successen uit de tachtiger jaren en zijn ontsporingen die op een veel latere datum hun weg vonden? Of moeten we nu ook alle herinneringen aan zijn muziek uit zijn gloriejaren maar uit ons geheugen wissen en daar een blinde vlek van maken? En dat vanwege al die moraalridders die er te laat achter kwamen dat ze een tijd niet bij de les waren geweest of gewoon de andere kant op hadden gekeken en daarom alsnog boos meenden te moeten worden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Na ‘Leaving Neverland’

  1. sjogkel zegt:

    Dit laat zich niet zomaar verklaren: het diende zich aan, het gaf aanleiding tot, spijt en schuld, fascinatie en zoete wraak, onverwerkt verleden, genoegdoening…

  2. Sjoerd zegt:

    Typisch Amerikaans denk ik dan… Alleen begrijp ik de ophef hier niet.

  3. Dhyan zegt:

    De reden, er zijn twee slachtoffers die na zijn dood pas durfden te spreken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s