‘Roma’

Het kan zomaar verkeren. Ook als het om het aanbod van interessante en kwalitatief goede films gaat. Ik herinner er nog maar even aan dat ik nog niet zo lang geleden hier verzuchtte dat de bioscoop onderhand voor mij een no-go-area was aan het worden. De dood in de pot heerste er, bij gebrek aan films die de moeite van een gang naar Lumière in Maastricht waard waren. We waren in de maanden daarvoor, eigenlijk het laatste jaar, genoeg op de koffie gekomen. Met die mismoedige conclusie dus tot gevolg. Maar zoals gezegd kan het ineens zo maar verkeren en is het in een bestek van ongeveer twee maanden weer drie keer prijs geweest met ons filmbezoek. Na ‘Cold war’ en ‘Werk ohne Autor’ kon het niet anders dat al het goede in drieën zou gaan, merkten wij op nadat we gisteren het ook met Oscars bekroonde ‘Roma’ hadden gezien. Hoewel voor mij de aanloop naar die constatering toch wat anders dan anders was, omdat er echt wel even tijd voor nodig was om mij onder de indruk van de film zelf en van de beelden te krijgen. Want de eerste helft van die film kenmerkt zich door een (achteraf beschouwd) bewuste traagheid, waarbij het moeilijk is om vat te krijgen op de inhoud van het verhaal. Met als gevolg dat bij mij nogal eens de vraag opspeelde waar het heen ging met het verhaal.

Daardoor zonk ik toch wel eens weg in een lichte doezeling, waaruit ik wel ruw moest ontwaken bij het begin van het verpletterende tweede deel van de film, welke op zich ook geen afgetekende verhaallijn heeft noch een zichtbare plot. Terwijl er anderzijds toch sprake is van een duidelijke ontknoping. Maar wat Roma zo bijzonder maakt, is het werkelijk prachtige camerawerk, dat uitgevoerd is in zwart-wit. Het resultaat is een indringende schets van de Latijns – Amerikaanse werkelijkheid, in dit geval die van Mexico, die identiek is aan wat de grote schrijvers Garcia Marquez en Vargas Llosa daar in hun totale oeuvre van wisten uit te beelden. Een rauwe, bizarre wereld met kolossale tegenstellingen tussen arm en rijk en vooral een levensgroot verschil tussen man en vrouw, een wereld waarin vooral die laatsten hun plek geacht werden/worden (?) te kennen. Wat in deze film messcherp wordt uitgelicht en getekend, zonder enige concessie of compromis. Waardoor de vertoonde realiteit vaker meer dan surreële, bijna beklemmende vormen aanneemt, die mij haast verbluft aan mijn stoel nagelden. Zodat het bekijken van ‘Roma’ allerminst een vrijblijvende bezigheid bleek. Want als het ware bij de lurven gevat hebben we de zaal na tweeën half uur verlaten, na deze filmische gebeurtenis van belang.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Kunst en cultuur en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op ‘Roma’

  1. Sjoerd zegt:

    Daar moet ik na mijn pensioen ook weer eens tijd voor gaan maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s