Gedachten bij de Pietersberg

Een paar weken geleden schreef ik een logje over de opzegging van mijn abonnement op Dagblad de Limburger. Daarbij maakte ik de kanttekening dat ik de column van Johan van de Beek zou gaan missen, omdat dat wat mij betreft een van de weinige lichtpuntjes was in mijn regionale ochtendkrant. Welnu, om dat beetje spijt wat meer handen en voeten te geven plaats ik hier zijn column van vandaag, met de inhoud waarvan ik het dus volkomen eens ben, los van de waardering voor de vorm waarin ze gegoten is:

“Als ik bij ons de deur uit loop en in zuidelijke richting wandel, heb ik precies 410 passen nodig om in België te geraken. Een paar minuutjes maar. Grenspaal 49 markeert de plek waar de landsgrens uit de Maas kruipt, de weg oversteekt en via een honderd meter hoge steile rotswand aan de klim van de Sint Pietersberg begint. Of Le Mont Saint Pierre zoals die aan de andere kant heet. Het abrupte verschil qua aanzicht tussen Nederland en België is hier opvallend. Mijn vader maakte vroeger wel eens de grap dat auto’s in België geen profiel op de banden hoeven te hebben. Want dat zat al op de weg. Hier, op de uit gescheurde en verkruimelde betonplaten bestaande weg richting Luik, zie je wat hij bedoelde. Hier hangen ook kabels tussen de palen langs de weg. En even verderop zie je welke wonderlijke straatbeelden ontstaan als een land geen welstandscommisies kent. Ik hou van dit stukje België. Vooral omdat het me, met zijn vele rafelranden, doet denken aan het dorp in Midden-Limburg waar ik als kind opgroeide. Nederland was toen nog lang niet zo aangeharkt en in Mondriaan-vakjes opgedeeld als nu.

Peter Vandermeersch, de dit jaar afscheidnemende Belgische hoofdredacteur van de krant NRC Handelsblad, schreef onlangs zijn laatste column voor De Standaard over ons land. Ongeveer gelijktijdig kreeg hij te horen dat zijn aanvraag om Nederlander te worden was goedgekeurd. In ‘Een land van hokjes’ verklaarde hij zijn liefde voor ons land, maar zette hij ook een paar kanttekeningen bij onze volksaard. Hij dacht dat hij in 2010 terechtkwam in het open, tolerante en rechtlijnige Nederland dat hij meende te kennen via de media en vele bezoeken. Wat hij ontdekte was een land dat denkt heel erg bijzonder te zijn, maar dat vaak niet is. Een bangig land ook, geobsedeerd door identiteit en angst voor les autres. Een land waar iedereen praat maar niemand luistert. Vooral de laatste jaren zijn veel Nederlanders gaan geloven dat tegen elkaar schreeuwen hetzelfde is als debatteren. Vandermeersch denkt dat veel Nederlanders verlangen naar een Nederland dat nooit heeft bestaan. Daar heeft hij maar half gelijk in, denk ik. Wie wel eens kijkt naar Belgische of Duitse discussieprogramma’s ziet een kennis – en beschavingsniveau dat vroeger ook in Nederland normaal was. Dat Nederland lijkt ver weg nu. Veel verder dan 410 passen.” (Bron: Dagblad de Limburger)

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Gedachten bij de Pietersberg

  1. Sjoerd zegt:

    Mooie woorden met een kern van waarheid als het over de Nederlander gaat. We zijn allemaal bang om kwijt te raken wat we al hebben…

  2. sjogkel zegt:

    Petit-Lanaye, Lixhe en dan door naar Visé de strook tussen Albertkanaal en Maas is mooi fietsen daar nu de Ravel (lange afstandsfietsroute ook daar is doorgetrokken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s