Waubach, een beetje vergeten

Het is misschien wel een van de minst bekende en daardoor ook meest vergeten plekjes in Zuid-Limburg, terwijl de naam ervan voor de niet – Limburger welhaast synoniem is voor alles wat typisch voor Limburg en Limburgs is. Vandaar dat ik er in mijn zoektocht van nu al bijna vierenveertig jaar om Zuid – Limburg te ontdekken er ook steeds langs ben gefietst. En hoe onterecht dat is, werd mij op een doordeweekse dag gewaar toen ik ten langen leste besloot om neer te strijken in Waubach, omdat ik er nu wel eens het mijne van wilde weten. Om ook meteen aangenaam verrast te worden omdat ik er mij opeens weer in de oude Oostelijke Mijnstreek waande, waar de tijd zo’n dertig jaar op zijn minst was terug gezet. In de luwte van de Brunssumerhei trof ik wat achteraf, misschien wat ver van de boze wereld, een plaats die nog altijd zichzelf was gebleven, dus het uiterlijk had van een plaats van waaruit de mijnwerkers dagelijks op pad naar hun werk togen. Het was er nog even knus, deed een beetje Duits aan, wat niet zo verwonderlijk is met de directe nabijheid van de grens met Duitsland. Het aantal café’s is er bovengemiddeld, met een concentratie ervan rond een paar kleine pleintjes die ook weer kort op elkaar gelegen zijn, zodat er weinig fantasie voor nodig is om te vermoeden dat het hier bijvoorbeeld tijdens Carnaval bovenmatig gemütlich zal zijn en het naburige Kerkrade dan danig naar de kroon zal worden gestoken.

Was dat al een aansprekend aspect van het niet eens zo grote dorp Waubach, minstens zo spectaculair is haar religieus centrum, waar werkelijk alle wegen samenkomen bij de Jozefkerk, een provinciaal monument, waarvan het interieur een lust voor het oog genoemd kan worden, met name door een smaakvol spectrum van diverse kleurstellingen. Wat zeer ongewoon is omdat de meeste katholieke kerken in het Limburgse zich kenmerken door grijze en mergelkleurige tonen, zowel van binnen als van buiten. Met de Jozefkerk in Waubach dus als uitzondering. Ook in een ander opzicht. Want direct aan haar grenst de begraafplaats die zich daarmee midden in het dorp bevindt. Wat op de schaal zoals ik die daar aantrof, toch ongebruikelijk is. Hoewel eigenlijk best heel mooi, omdat de doden op die manier in het midden van de levenden van Waubach zijn gebleven. Zoals het misschien wel hoort, maar jammer genoeg bijna niet meer gebeurt. Behalve hier in Waubach dus wel. Wat dat dorp best bijzonder maakt. Noem het sympathiek. Zo proefde ik het er, een sfeer van hoe het eens was en die eigenlijk weer terug zou moeten komen. Zo’n sfeer dus en van wat jammer dat dat onmogelijk is.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Waubach, een beetje vergeten

  1. Sjoerd zegt:

    En als je toch in Waubach ben moet je zeker eens doorrijden naar Rimburg, het eindpunt van Limburg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s