Wintersport in Snowworld

Wintersport, skiën dus, is nooit mijn ding geweest, om me maar eens in eigentijds jargon uit te drukken. Ik heb er niets mee gehad, zodat ik de Alpen nooit in winterse tooi heb gezien. Het is er niet van gekomen. Allereerst, omdat er vroeger bij ons thuis geen geld voor was. Wintersport was iets voor de elite uit het Gooi en de Utrechtse Heuvelrug, die per trein de koninklijke familie richting Zwitserland en Oostenrijk nareisde. Vol ongeloof en zonder afgunst zag ik ze ’s winters allemaal staan, de bevoorrechten, op het Centraal Station van Utrecht, in afwachting van de komst van de Bergland Express, eind jaren vijftig, begin jaren zestig, in de wetenschap en het besef, toen al, dat het leven nu eenmaal onmogelijkheden bevatte. Wat tegelijk ook een goed vertrekpunt bleek voor de volgende jaren, toen ik op eigen benen stond en een gezin met kinderen begon te krijgen. Met opnieuw de budgettaire onmogelijkheid om over skiën of Oostenrijk na te denken. De prioriteiten lagen wel even anders dan een wintersportvacantie. Waardoor de wintersport als zodanig ook langzamerhand achter de horizon van mijn interessesfeer verdween en steeds minder im Frage kwam. Ook niet meer toen de materiële welvaart mij ten deel begon te vallen. Want toen vond ik mij toch te oud, want de vijftig gepasseerd, om me nog aan het skiën te wagen en om de moeite ervoor te doen om mij die vaardigheid eigen te maken.

Er waren nog genoeg leuke alternatieven, zo suste ik de laatste restjes van verzet in mijn gemoed, en bovendien was ik toch geen liefhebber van de winterse kou. Waarmee het proces van redengeving en excusering was voltooid en de wintersport voor mij definitief uitgerangeerd werd als passend actief tijdverdrijf. Wat niet wegneemt dat het kijken naar als optie is blijven bestaan zonder dat dat ooit een reden is geweest om in het voetspoor van kinderen of vrienden ook eens naar de Alpenlanden in de winter te gaan. Vanwege de kou, en wat moet je er verder in hemelsnaam doen in die vaak metershoge sneeuw als je niet van zins bent om te gaan skiën of desnoods langlaufen? Vandaar dat het er nooit van kwam en zo die leemte in mijn levenservaring is blijven bestaan, tot ze de afgelopen week toch de geest heeft gegeven, nadat ik met de wintersport als zodanig en van heel nabij kennis heb mogen maken zonder zelf op de lange latten te hebben gestaan. Waar een bezoek aan Snowworld in Landgraaf al niet goed voor is, ook al is het surrogaat, wat daar geboden wordt. Dat kan, zo bleek, toch smaken, zelfs achter glas, maar in de behaaglijke warmte. Het geeft een idee van wat wintersport is, hoewel de illusie er toch om heen blijft hangen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Limburg en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Wintersport in Snowworld

  1. Mack zegt:

    Ik heb het vijf jaar gedaan toen ik jonger was, maar ik zou het nu ook niet meer doen. Daar ski ik niet goed genoeg voor en als je op deze leeftijd valt, gaat het fout.

  2. Sjoerd zegt:

    Mijn Iraakse collega geeft daar les… Ik heb daar ook een aan mogen ruiken. Op de latten gestaan onder begeleiding, maar zestig plus om mee te beginnen raad ik niemand aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s