Scholieren en sceptici

Natuurlijk hadden die vijftienduizend scholieren het grootste gelijk van de wereld, toen ze eergisteren spijbelden om met zijn allen op het Haagse Malieveld hun zorgen te uiten over de stand van het klimaat en om de vaderlandse poltiek tot spoed te manen in deze in hun ogen brandende kwestie. Ze hadden het volste recht om zich voor dat hogere doel te onttrekken aan hun leerplicht. Want het is ten slotte wel hun wereld, hun klimaat en vooral hun toekomst die waarachtig in het geding lijkt te zijn. En mogen ze dan alsjeblieft eens op hun poot spelen? Sterker nog, moeten we niet blij zijn dat er weer eens een generatie opstaat die verder kijkt dan de eigen neus lang is en geen prioriteit legt bij het feesten en afstruinen van festivals? Wat zo langzamerhand voor het jonge volk in de buurt leek te komen van een levensvervulling of een primaire levensbehoefte. Althans die schijn had het tot zover. Dus reden genoeg om verheugd te zijn over dit reveil van jeugdig engagement, van betrokkenheid bij de wereld en de samenleving rondom. Was het maar zo. Want het jeugdig protest, elan en enthousiasme bracht genoeg reacties en tegengas teweeg om bij de medelevende en solidaire toeschouwer aan de kant gemengde gevoelens op te roepen.

Ze zouden er namelijk niet zijn de wijsneuzen en sceptici die de spijbelende scholieren de maat meenden te moeten nemen. Ze stonden klaar in rotten van drie om hun kennis van zaken in twijfel te trekken, om hen op hun leerplicht te attenderen, om hen te wijzen op de inconsequenties in hun gedrag toen ze gezamenlijk naar McDonalds op trokken. En nog meer van die randzaken die met de inhoud niets uitstaande hadden. Kortom, geen grein sympathie uit die hoek, waar bovendien de geldigheid van het hele klimaatprotest met alle standpunten vandien in twijfel werd getrokken. Op het reactionaire af, letterlijk en figuurlijk. Vandaar die gemengde gevoelens, die nog eens versterkt werden door de wetenschap dat diezelfde commentatoren toch stukken beter zouden moeten weten als ze enig historisch besef hadden gehad. Want stonden zij vijftig jaar terug ook niet met hun grote mond op dezelfde plek, waar nu die scholieren die plaats voor hun ongenoegen hadden uitgekozen, die scholieren die hun kinderen of kleinkinderen hadden kunnen zijn? Met het gelijk van hun toekomst aan hun zij tegenover de zondvloed van hen die alleen nog achterom kunnen kijken en daar hun vermeende wijsheid aan ontlenen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Scholieren en sceptici

  1. Mack zegt:

    Wat was dat kinderachtig zeg, van die Telegraafjournalisten om over McDonald’s te gaan lopen drammen.

  2. Sjoerd zegt:

    Als je ziet wat voor een rotzooi ze daar hebben achtergelaten zou ik me als ouder van die gasten schamen… Zo heb ik mijn kinderen niet opgevoed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s