Saudade in de polder

Zou het gevoel dat ik nu heb, twee weken nadat ik uit Portugal weer thuis ben gekomen, nou precies dat gevoel zijn waar ik in die twee weken daar in de Algarve zo naarstig naar op zoek ben geweest? De weemoed, dat terugverlangen, de saudade, die zo kenmerkend zou zijn voor de Portugese ziel en die altijd weer opklinkt in de gedichten van Pessoa en in de fado, dat lied dat alleen door de Portugees vertolkt zou kunnen worden om de juiste melancholische snaar te beroeren. Waar ik ook in de Algarve was, ik heb niets van die saudade teruggevonden, zelfs niet toen ik onder uitsluitend Portugezen verkeerde. Zo ongrijpbaar (of is het onbegrijpelijk?) zal die geest, die ziel, die gemoedstoestand dan wel zijn, was aanvankelijk mijn gedachte hier terug in de polder, totdat dat verlangen naar de Algarve, dat nu toch niet vervuld kan worden, zich van mij meester begon te maken en ik begon te vermoeden dat dat die saudade wel moest zijn.

Dat onvervulbaar verlangen omdat ik hier ben en het dus zonder die azulejos, die typische tegeltjes die je aan elk huis en in elke kerk tegenkomt, moet doen. Dus ook de cataplana, dat echte gerecht van de Algarve, buiten mijn bereik weet, net zoals de gegrilde sardines. Evenals die A 22 die er majestueus ligt, maar niet bereden wordt omdat ze tolweg is, met absurd lage tarieven, zodat autorijden plots zomaar een feestje wordt. En wat te denken van al die bundels sinaasappels die huis aan huis verkocht worden en niets anders doen dan de passant toelachen? Of anders wel de ooievaars die er met honderden nestelen en overwinteren. En de amarguinha, de amandellikeur, haar afwezigheid hier, vervult mij net zo met weemoed. De beelden en de gedenkstenen van dichters, de Moorse burchten en kastelen, de schoorstenen die de vorm van minaretten hebben, de markthallen en al die witte huisjes die zo blauw afgebiesd zijn. Kenmerken en ijkpunten van een wereld waar ik naar blijf verlangen. Vruchteloos en ijdel, waardoor het weemoed wordt als het op afstand blijft en zo mijn saudade in de Hollandse polder blijkt.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Saudade in de polder

  1. Sjoerd zegt:

    Het is maar hoe je er naar kijkt. Ik geloof in een technologiewereld die ontstaat. En daar wil ik onderdeel van zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s