Weer aan de bal

Toegegeven, het nieuwe jaar, 2019, is hier aarzelend, om niet te zeggen moeizaam, op gang gekomen, zoals het oude jaar op deze zelfde plaats als het ware als een nachtkaars is uitgegaan. Niet zonder reden. Want wijsheid blijkt bij mij ook met de jaren te komen, dus werd de Portugese zon zo maar verlokkelijker dan de winterse grijsheid die bij een verblijf in ons lage land in de winter schijnt te horen. Mij dus niet meer gezien, nu het kan. Vandaar die decembervlucht naar de Algarve, waar een vakantie van twee weken gewoon te kort bleek om het echte voorschot op het voorjaar te kunnen nemen. Maar twee weken doorlopend zon bij een graad of twintig is desalniettemin niet te versmaden, vooral als ze nog eens opgetuigd wordt met het heerlijkste Portugees eten, waarin nooit de meest verse vis ontbreekt. Kom daar hier maar eens om midden in de winter, met daarbij ook nog een jaarwisseling in een sfeer en ambiance zoals die toch ooit bedoeld moet zijn, maar die wij in onze eigen omgeving allang kwijt geraakt zijn, omdat feest hier geen feest meer is als we niet buiten onszelf kunnen treden, dus ons te buiten menen te moeten gaan om er een echt feest van te maken. Van dat onzalig misverstand heeft geen Portugees last.

Wat zoveel betekent dat zo’n oudejaarsavond gevuld wordt met een uitstekende maaltijd, die zijn voltooiing krijgt met een kwartiertje vuurwerk tussen twaalf en kwart over twaalf, waarna de beentjes een paar uur lang collectief van de vloer gaan. Een verademing om Oud en Nieuw zo mee te maken en te ervaren dat het gelukkig nog zo kan. Waarna onherroeplijk in het vliegtuig naar huis de afknapper volgt tijdens een converstatie van twee van die Hollanders die alleen nog op de hoogst mogelijke toon met elkaar schijnen te kunnen praten en dus onvermijdelijk de Portugezen als een schaapachtig volkje benoemen, die nog weinig van het moderne leven snappen en dat misschien ook niet willen of kunnen begrijpen. Dan vallen je de schoenen uit en rest nog de plaatsvervangende schaamte, die de terugvlucht na zo’n fantastische vakantie alleen maar zwaarder lijkt te maken, als je dan toch maar besluit om het bij dat halfvolle glas te houden dat in feite gebiedt om naar het volgende verblijf in de Algarve uit te kijken. Zo’n wenkend perspectief, van niet twee, maar zes van die verrukkelijke weken, dat de burger de moed geeft en ook doet houden. Te meer omdat de Hollandse winter best zonder mij kan. En anders kan ik wel zonder, heb ik in die paar heerlijke weken in de Portugese Algarve maar al te goed begrepen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Weer aan de bal

  1. Sjoerd zegt:

    Geniet ervan zo lang als het kan…. Mijn zegen heb je.

  2. Mack zegt:

    Helemaal uitgekeken op de Vaucluse?

  3. Albert van Hees zegt:

    Genieten, ja de juiste term voor deze ode aan de zon en het Portugese levensgevoel. Haal uit het leven voor de volle 100 procent, het kan namelijk ook verkeren waarmee het thuis iemands nieuwe werkelijkheid wordt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s