Mijn opzegging van De Limburger

Het moest er een keer van komen. Het wachten was op het geschikte moment om de knoop definitief door te hakken. Wat je ook niet een, twee, drie doet bij zoiets ingrijpends als de opzegging van een krant die al meer dan drieenveertig jaar elke ochtend in de bus valt. Dan gaat het al gauw om een soort van een huisvriend, een deel van je leven, iets dat bij het huis hoort. Die wijs je niet in een vloek en een zucht de deur. Dan moet er een gerede aanleiding voor zijn, welke eigenlijk in dit soort gevallen nooit te herleiden is tot een enkel incident. Het is de uitkomst van een proces dat geruime tijd in beslag heeft genomen tot er sprake is van die bekende druppel, tot genoeg echt genoeg is. En zo is het mij dus dan ook vergaan met de bekoeling van mijn liefde voor Dagblad de Limburger, welke ik steeds minder als mijn krant ging herkennen, die ook alsmaar minder de moeite van het lezen waard werd. Maar niettemin kon ik er nog altijd mee leven. Mijn ergernis werd onvoldoende geprikkeld door bijvoorbeeld specifieke artikelen of stellingnames om de telefoon te grijpen en onverhoeds mijn abonnement op te zeggen. Maar mijn regionale krant en ik groeiden dus wel uit elkaar, merkte ik vaker en dat was ook meer dan eens hier op mijn weblog te lezen als ik aan mijn onbehagen toch uiting wilde geven. Niet dat het nou van kwaad tot erger ging.

Zo hevig was het nou ook weer niet. Maar van een afglijden was er in mijn optiek wel sprake. Waarbij ik, toen ik na ruim twee weken vakantie in Portugal thuiskwam, gewaar werd dat de ondergrens van leesbaarheid, inhoud en gewicht toch was bereikt. Want dat wordt opeens overduidelijk als je veertien edities achtereen in je handen krijgt, die wel moet lezen, parallel aan een landelijk dagblad waar je ook op geabonneerd bent. Dan blijkt maar al te snel het opvallend verschil in kwaliteit, maar nog meer dat de inhoud, het regionale nieuws, grotendeels aan mijn belangstellingssfeer voorbijgaat. Met als gevolg dat er betrekkelijk weinig overblijft dat mij boeit en een voorzichtige berekening mij leert dat 105 euro per kwartaal rijkelijk duur is betaald voor een krant die het gehalte van het parochie – en gratis streekblad nauwelijks overstijgt. Waarna het pad naar het opzeggingstelefoontje snel is geplaveid en ik na zoveel jaar toch afscheid van Dagblad de Limburger neem. Met dank voor al het leesplezier dat ik eraan beleefde, maar dat dus steeds minder werd en zich uiteindelijk beperkte tot de enkele column van Johan van der Beek of Paul van der Steen. Wat echt te weinig is om een krant voor 105 euro in huis te houden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Mijn opzegging van De Limburger

  1. Anoniem zegt:

    ik loop ook al drie weken met deze gedachte rond, ik heb gebeld maar we weer laten ompraten maar ik denk ze aan het einde van de maand toch er uit te kiepen na 55 jaar

  2. Sjoerd zegt:

    In dat opzicht heb ik de krant al heel lang niet meer. Maar dat lag meer aan de bezorging destijds…

  3. sjogkel zegt:

    Neem Blendle, daar mag je De Limburger gratis doorbladeren (alleen de koppen zijn goed leesbaar) en betaal je per artikel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s