Stempel en stigma

Het rumoer rond beroepseikel Johan Derksen heeft ook nog best wat goeds opgeleverd, afgezien van het feit dat er weer wat kaarten zijn geschud zodat helderder is wie waar staat. Want in de stortvloed van meningen en standpunten die dagelijks verkondigd worden, is het langzamerhand haast niet meer mogelijk om van voren te weten of je van achteren leeft. Dat is tenminste weer een beetje duidelijk geworden, net zoals het ook weer helder is waar je zelf staat. Dat is dan de verdienste van die Derksen hoewel het mij de grootst mogelijke moeite kost om hem dit soort credits te geven. Feit is wel dat alle herrie mij ook nog wat extra zelfinzicht heeft opgeleverd, aan het denken als ik werd gezet door het disciminerend gedachtengoed dat zo achteloos gebezigd kon worden. Want het werkte wel als een katalysator in het denkproces dat bij dit soort kwesties en discussies bij mij altijd al op gang wil komen. Waardoor ik in feite op mijzelf werd teruggeworpen en nog eens bij mijzelf gewaar werd dat ras, geaardheid, huidskleur of welk ander uiterlijk kenmerk op geen enkele manier iets in mijn gemoedstoestand, mijn maatschappelijke plaatsbepaling teweeg brengt. Het is eigenlijk in het geheel niet aan de orde, waardoor racisme, homofobie, antisemitisme, om maar eens een paar voorbeelden van discriminerend gedrag, denken en voelen te noemen, geheel aan mij voorbij gaan. Ik heb er niets mee. Ik wil er niets mee. Het is mijn wereld niet.

Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat ik roomser ben dan de Paus, politiek correct in het kwadraat ben of de Gutmensch in eigen persoon. Verre van dat, want nadenkend hierover betrapte ik mij er wel op dat ook aan mij het vooroordeel beslist niet vreemd is. Alleen heeft het een andere jas en een gedaante waar ik niet prat op hoef te gaan. Want natuurlijk laat ik niet ieder tot mijn wereld toe en selecteer ik daarbij ook op uiterlijke kenmerken. Of is het niet vooringenomen om een scala van tatoeages als selectiecriterium te hanteren? Net zoals het twijfelachtig is, geef ik toe, om leden van motorclubs uit de weg te gaan. En is het wel juist om zwaarlijvigen op hun zwaarlijvigheid te beoordelen? Waarmee ik heus niet aan het eind ben van dit Latijn van mijn vooroordelen die ik, omdat het wat milder klinkt, maar vooringenomenheden zal noemen. Maar die verder net zo kwalijk zijn als waar ik anderen kapittel vanwege hun discrimineren. Het lijkt waarachtig wel iets als boter op mijn hoofd of als die splinter en die balk. Waarmee alleen maar gezegd wil zijn dat wie zonder zonden is, de eerste steen mag werpen. Dit zelfonderzoek heeft mij, met dank aan die beroepseikel die Derksen is en blijft, in elk geval wel geleerd om zuiniger te zijn met al mijn oordelen. Want je kunt er wat gemakkelijk en snel je eigen glazen mee in gooien.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

3 reacties op Stempel en stigma

  1. Sjoerd zegt:

    oordelen of veroordelen hoort eigenlijk niet aan de mens…

  2. Dhyan zegt:

    Ik oordeel met veel plezier, soms veroordeel ik naar hartens lust, maar even goede vrienden.

  3. Dhyan zegt:

    Kijk eens naar de andere kant, gekwetstheid, dat is akelig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s