Terug naar Rockwool

Het heeft toch wel wat om na vijftien jaar terug te keren op de plek waar je zoveel passen hebt gezet en nog meer druppels hebt gezweet. Terug van weggeweest, mag dat gerust genoemd worden. En logisch dat dat van tevoren, dat vooruitzicht, met wat spanning, prettige, dat wel, gepaard gaat. Vooral als dan ook de wetenschap heerst dat er oude, vertrouwde gezichten ontmoet gaan worden. Waarbij de sfeer niet meer bepaald wordt door een werkrelatie in welke vorm dan ook, maar door de behoefte om elkaar weer eens tegen te komen en met elkaar te spreken, met een vrij en onbelast gemoed. Dat gevoel speelde tenminste bij mij toen ik afgelopen zondagochtend op pad toog naar mijn vroegere werkgever, Rockwool in Roermond, waar een open dag voor gepensioneerden zou worden gehouden in het kader van het vijftigjarig bestaan van de plant op het lokale industrieterrein aan de oostkant van de stad. Met een rondleiding over de huidige productielocatie en een ontvangst op het kasteel Daelenbroek in Herkenbosch. Uitpakken heet dat. Zoals dat altijd ook gebruikelijk was en dus nog is bij speciale gelegenheden. Want dan wordt er niet op een euro meer of minder door Rockwool gekeken, waar tussendoor en normaliter de soberheid hoogtij viert, vanuit de gedachte dat gewoon meestal al gek genoeg is. En zo was het op deze zondag precies zo weer.

Met een geest zoals die vijftien, twintig jaar geleden al heerste, nog exact hetzelfde. Met twee directeuren, die geen gelikt verhaal afstaken ter meerdere eer en glorie van zichzelf, maar voldoende nederig waren om ook zelf rondleidingen te verzorgen. Basic en met beide benen op de grond, wat meteen het handelsmerk is van de Nederlandse Rockwool-organisatie. Waar de trots om ervan te mogen deel uitmaken een wezenlijk onderdeel vormt van de performance van elke medewerker. Wat niet alleen tot uitdrukking kwam in de wijze waarop de rondleidingen werden verzorgd, maar nog meer in het gezicht waarmee het productie-bedrijf zich vertoonde. Schoon, overzichtelijk, doelmatig, verregaand geautomatiseerd, met hier en daar een plukje mensen en niet meer, zoals destijds, die wirwar van mensen die maar door elkaar krioelden. Met als gevolg dat bij mij de trots die er altijd wel is geweest, maar uiteraard is gaan sluimeren, in dat anderhalf uur weer tot leven werd gebracht. Logisch dus dat daarna de ontmoeting met al die oude bekenden minstens zo hartverwarmend was en mij tot het inzicht heeft gebracht dat het echte Rockwoolvuur, weliswaar niet met die vijftienhonderd graden van de smeltoven, voor alles en iedereen in en van dat mooie bedrijf bij mij voluit is blijven branden.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Terug naar Rockwool

  1. Sjoerd zegt:

    Ik heb nu al het idee nadat ik een jaar of drie bij mijn oude werkgever weg ben dat ik de meeste mensen niet ken die daar rondlopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s