Na en door JazzOut! 2018

De laatste keer dat ik naar een jazz-avond ging, moet in het najaar van 1993 zijn geweest. Zo’n vijfentwintig jaar geleden. Het was in een café in de Bernardusstraat in Maastricht, waar een in die dagen gerenommeerd kwintet optrad, met daarin vooraanstaande Nederlandse muzikanten als saxofonist Ben van de Dungen en trompettist Jarmo Hoogendijk. Een geweldige avond met fantastisch spel welke nadien nooit meer een herhaling van mijn kant heeft gekregen. Het kwam er niet van door andere bezigheden en de verschuiving van prioriteiten. Wat niet betekende dat mijn liefde voor dat genre muziek tegelijkertijd verflauwde. Het verhaal is alleen, althans voor mij, dat je enthousiasme moet kunnen delen. En zoals bekend zijn de liefhebbers van jazz-muziek tamelijk dun gezaaid, waardoor je als je naar zo’n muziekavond wilt, vaak veroordeeld bent tot een alleengang, wat na verloop van tijd wel gaat vervelen en ook ontmoedigt. Vandaar. Wat overigens niet wegnam dat ik de ontwikkelingen in de jazzmuziek wel, zij het op afstand, ben blijven volgen en dus heb kunnen zien dat het genre zich in hetzelfde tijdsverloop aanmerkelijk heeft verbreed doordat haar beoefenaars alle mogelijke stijlinvloeden hebben toegelaten.

Met veel nieuwe mixen tot gevolg, die een stijlbreuk betekenden met het vroegere piep-piep-knor-geluid dat zo gangbaar was in de jazz en dat velen eerder afschrok dan aantrok. Zoveel wist ik dus wel van alle ontwikkelingen dat ik niet meer verrast kon zijn toen ik een zet in de rug kreeg voor een hernieuwde kennismaking met mijn oude liefde die allerminst geroest bleek te zijn. Dat merkte ik tenminste tijdens de zesde editie van JazzOut! 2018 in de Stadsschouwburg in Heerlen, waar een aantal befaamde muzikanten acte de présence gaven. Trompettist Avishai Cohen en pianiste Amina Figarova zijn tenminste namen waar kenners en liefhebbers dat bekende warme gevoel bij krijgen en waarvoor ik ook graag de gang naar Heerlen maakte, nog niet wetende dat mij daar een kapitale verrassing zou worden bereid. Want zo mocht het optreden van het Noorse Mathias Eick Quintet absoluut genoemd worden. Met een fascinerende klankkleur dankzij een onorthodoxe bezetting met viool, trompet, piano, bas en drums, een ongekendde drive en enthousiasme en prachtige muziek die mij als luisteraar (en kijker) aan mijn stoel kluisterde. Waardoor ik mij na een pauze van vijfentwintig jaar weer volledig gewonnen gaf en aan mijn volgende jeugd met muziek begon.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Muziek en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Na en door JazzOut! 2018

  1. Sjoerd zegt:

    Daar is helemaal niets mis mee. Ik moet toch ook weer eens mijn Jazz collectie gaan beluisteren.

  2. L zegt:

    Ik moet voor jazz in de stemming zijn. Het kan echt heel mooi zijn maar soms ook bloedirritant.

  3. math zegt:

    En mooi verwoord door jou.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s