Dodenbeeld in West – Vlaanderen

Veel gedichten van Hugo Claus kunnen moeilijk toegankelijk genoemd worden. Voor een goed begrip of doorvoelen moet de lezer meestal flink wat moeite doen. Dit “Dodenbeeld in West-Vlaanderen” is daar een duidelijke uitzondering op:

Het geraas van het nabije vee.
De boer die in de schaduw zit van het bleke beeld.
De bomen die buigen voor de wind van de zee.

Zijn ouders hebben het lapje grond gekocht
waar hij tot het kraakbeen in de modder stak.
Hij was een begaafd student.
‘Iets in de wiskunde,’ zegt de boer.

Het beeld werd gemaakt naar een schoolfoto.
‘Twee jaar later gingen zijn ouders ook dood,’ zegt de boer.
‘Het wordt fris. Ik ga de geiten melken.’

Ergens nog een kraakbeen.
Weggevreten door het zuur van de polderaarde,
een zoon zonder kinderen,
schuldig starend, als naar zijn meetkundeboek,
naar zijn graf in het gras.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s