‘Lisboa’ van Jan Jacob Slauerhoff

Hij is een van mijn favoriete dichters. Al op de middelbare school raakte ik onder de indruk van het werk van Jan Jacob Slauerhoff (1898 – 1936) dat onder andere een neerslag was van zijn opwindende levensloop als scheepsarts, avonturier en dichter, en dat een gekweld mens laat horen, een onversneden romanticus, die een spoor van verloren liefdes en verbroken vriendschappen naliet. Maar van dat slag zijn er wel meer te noemen. Wat Slauerhoff bijzonder maakt, is dat zijn werk zo tijdloos is. Hij is verstaanbaar gebleven, begrijpelijk, springlevend, zoals het volgende gedicht ‘Lisboa‘ onmiskenbaar bewijst:

Een stad van grijswitte gebouwen
En halfvoltooide huizen,
Van ruïnes die spoorloos vergruizen
En zuilen die zichtbaar vergrauwen.

En overal zijn nog de puinen
Van de aardbeving openbaar.
Waarom zou men bergen en ruimen?
Onder de aarde dreigt steeds het gevaar.

Paleizen zijn scheef afgesneden,
Van andre ontbreekt een brok muur.
Lisboa bestaat in ’t verleden,
Maar ’t kent geen rust, enkel duur.

Was het ooit aan een stad gegeven
Voort te leven als geest,
Vreemd nu en trouw vroeger gebleven
Na een asregen op een feest?

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Gedichten en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s