De macht van de vaste gewoonte

Gelukkig zijn ze er nog, de mensen die opgewassen zijn tegen de pretentieuze prietpraat van de Volkskrant Magazine – meisjes en niet onder de indruk raken dat ze door hen uitverkoren zijn om ook eens geïnterviewd te worden. Die daar niet opgewonden van worden om dan zichzelf te vergeten en hoog van de toren te gaan blazen. Er zijn er nog die met de beide benen op de grond blijven staan en dus niet verder springen dan hun schaduw reikt. Zoals Carry Tefsen, die bijna tegen de verdrukking in erkende dat ze nooit verreikende ambities had, die niet nastreefde en niet eens een beeld had hoe ze als mens wilde worden. Het is gegaan zoals het is gegaan. Niet meer en niet minder. Precies zoals zovele levens zich voltrekken, gewild, maar meestal ongewild. Want waar kan je in je leven nog wel de vinger achter krijgen als je je als eenling bevindt tussen zoveel omgevingsfactoren, waar geen enkele invloed op te krijgen is en waardoor leven soms nog wel eens eerder op overleven lijkt en de loop der dingen alleen maar ondergaan moet worden. Wie zijn loopbaan en zijn leven denkt te kunnen uitstippelen, overschat zich, is onnozel of op zijn minst tamelijk naïef. Of is er die sterveling die exact de levenspartner heeft gekregen, die hij of zij op zijn zestiende al in zijn of haar bucketlist had staan? Want ook in de liefde doen we toch maar wat en belanden we meestal in gezelschap dat ons toevallig kwam aanwaaien.

Zoals iedere bestemming eigenlijk nooit door ons uitgezocht is, maar meestal op enig moment en ongepland op ons pad kwam. Omdat we niet op ons eigen houtje onze weg kunnen gaan. Omdat we altijd anderen of iets tegenkomen waardoor we van de wijs kunnen raken. Het is improviseren en roeien met de riemen die we hebben om dat avontuur dat het leven per saldo is, te kunnen aangaan en volhouden. Om alle onzekerheden en onverwachte wendingen het hoofd te kunnen bieden. Met de vaste gewoontes als aangrijpingspunten om veilige havens aan te doen. En waarom ook niet? Waarom zou je altijd met de kop in de wind moeten zitten of tegen de stroom op moeten roeien? Een beetje vastigheid is nooit weg, omdat met alleen maar onzekerheid niet valt te leven. Waarmee ik alleen maar verklaard wil hebben waarom wij op de terugweg vanuit onze vakantieplek in de Provence altijd als laatste stop de Place General Mc Auliffe in het Belgische Bastogne aanhouden. Om daar bij Friterie 2000 de beste frites die denkbaar is te eten en om vast aan dat onvermijdelijke thuisgevoel te wennen. Meer is er niet als verklaring voor die simpele gewoonte te geven. Omdat het zo zeker en vertrouwd is.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op De macht van de vaste gewoonte

  1. Sjoerd zegt:

    De frietjes daar geven het gevoel van bijna thuis zijn, het blijft een vette hap, maar dan een vertrouwde hap.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s