De wereld om mij heen

Eigenlijk wordt het met het jaar lastiger en ingewikkelder om met een opgeruimd gemoed en vol verwachting naar de toekomst te kijken. Zo vergaat het mij tenminste wel. En het wonderlijke is dat dat moeizaam te verkrijgen perspectief op mij eens zo zwaar drukt, terwijl ik inmiddels zoveel streepjes en kruisjes achter mijn naam heb staan dat terugkijken veel meer voor de hand zou liggen. Wat ik niettemin niet voor elkaar krijg. Omdat ik mij nog teveel midden in het leven voel staan en daar met mijn geest ook zoveel mogelijk aan tracht deel te nemen, er in elk geval zeker dicht bij wil zijn en daar ook alle tijd en gelegenheid voor heb. Vandaar dat mijn verontrusting over wat er in de wereld gaande is en de schaduwen die de toekomst vooruitwerpt, des te groter is. Niet dat ik per se het geloof in de geschiedenis die zich herhaalt, zo nodig wil belijden, noch dat ik de behoefte voel om alleen maar paralellen tussen het heden en verleden te trekken om daar dan een voorspellende kracht of waarde aan te ontlenen. Maar het neemt niet weg dat wat er momenteel om mij heen in de wereld gebeurt, mij behoorlijk wat zorgen baart. En dan druk ik mij nog heel voorzichtig uit. Want ondanks dat ik over mijn eigen toekomst, die niet zo nadrukkelijk meer met hoofdletters hoeft te worden geschreven, niet al te ongerust hoef te zijn, zal het mijn tijd toch niet duren. Omdat ik mij wel verantwoordelijk voel voor mijn nageslacht, voor de generaties na mij, voor de kinderen die nu worden geboren, welke in een aanmerkelijk onaangenamer wereld zullen komen te verkeren dan die waarin mijn generatie heeft mogen leven en waarin hoop, optimisme Leitmotive waren in het maatschappelijk leven en de sfeer en de toon ervan bepaalden.

Wat is daar nog van over gebleven in de eenentwintigste eeuw, is een gerechtvaardigde vraag die op dit moment zeker gesteld kan worden. Met machthebbers en handlangers die er niet voor terugschrikken om journalisten die hen op de hielen zitten of bekritiseren, om het leven te brengen. Denk aan de Slowaakse, de Maltezer, de Bulgaarse en Saoedi-Arabische journalisten die corruptie in regeringskringen op het spoor waren en dat met een gruwelijke dood moesten bekopen. Normvervaging heet dat of misschien zijn het wel verschuivende normen zoals presidenten van de Verenigde Staten en van de Filipijnen en een kandidaat voor het presidentschap in Brazilië laten horen en zien als zij er niet voor terugschrikken om hun tegenstanders voor tuig uit te maken en ze met gewelddadige uitschakeling te bedreigen. Ze konden wel bij hun collega Poetin in de leer zijn gegaan die het vuile spel in de politiek lijkt te hebben uitgevonden en daar ook school mee heeft gemaakt en nog altijd wereldwijd maakt getuige alle ondemocratische ontwikkelingen in Italië, Hongarije, Polen, Turkije en Egypte om maar een paar inktzwarte voorbeelden te noemen, die klaarblijkelijk de neiging hebben om zich als de pest uit te breiden. Waardoor er een serieuze bedreiging voor een vreedzame wereldorde is aan het ontstaan vanwege die antidemocratische tendensen welke epidemische vormen aannemen en die mij in hoge mate verontrusten en benauwen. Terwijl het mijn tijd zou mogen duren. Dus niet. Omdat het ook mijn wereld is waar dit gebeurt.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in De wereld. Bookmark de permalink .

8 reacties op De wereld om mij heen

  1. Mack zegt:

    Maar is dit nu werkelijk anders dan het altijd geweest is? Journalisten werden altijd al vermoord. Het enige wat daadwerkelijk anders is, is dat de president van Amerika zich nu ook openlijk als een hork gedraagt ipv alleen binnen de muren van het witte huis.

    • robschimmert zegt:

      Nou, nou, de tweede helft van de twintigste eeuw had toch niet dat brute karakter dat het wereldtoneel nu laat zien. Naast Trump kunnen Poetin, Duterte, Maduro er ook wat van. En wat dacht je van die idioot die in het grootste land van Zuid-Amerika aan de macht dreigt te komen? Het zijn maar een paar voorbeelden, die de toekomst er niet geruststellender op maken, zeg ik, bofkont, die het grootste deel van zijn leven in voorspoed en vrede heeft mogen leven. Zullen de generaties na mij in Nederland ook dat geluk hebben, vraag ik mij met grote zorg af..

      • Mack zegt:

        Is de vraag niet of jij juist in een voorspoedig tijdperk leeft? Voor jou was het ook iets minder vredelievend, en na jou, maar dat duurt hopelijk nog heel lang, lijkt het weer meer die kant op te gaan?

        • robschimmert zegt:

          Dat probeer ik met mijn betoog ook als zodanig te omlijnen. Vandaar dat ik mij echt druk maak over een iets verdere toekomst met al die dwazen die langzamerhand de macht grijpen. Met als mogelijk kwalijk gevolg dat we de ranzige en maffe taal uit die monden gewoon gaan vinden en het zelfs een nieuwe standaard kan worden. Waarna we echt verder van huis zijn….

        • Mack zegt:

          Ik begrijp wat je zegt. Aan de andere kant zijn er wel veel minder kernwapens dan in de tijd dat er nog wat meer respect leek te zijn. Misschien is er een verband.

  2. Albert van Hees zegt:

    Het nieuwe levensjaar,zojuist begonnen krijgt met de inhoud van deze log een weinig rooskleurig perspectief en toch benadert het de werkelijkheid

  3. Sjoerd zegt:

    We leren het gewoon nooit, zelfs na de tweede wereldoorlog is er niets veranderd.

  4. sjogkel zegt:

    De wereld valt niet door één bril te aanschouwen. Er zijn meer perspectieven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s