De afgang van Rutte

De vijfde oktober 2018 is nu eens niet een dag als alle andere dagen geworden. Want Rutte is eindelijk het lachen vergaan. Zijn opgepoetste en hagelwitte grijns is zo maar als sneeuw voor de zon verdwenen, omdat zijn ouwe baas Unilever toch geen boodschap had aan de vette kluiven en voordeeltjes die hij haar vanuit zijn Torentje op het Binnenhof toewierp. Alsof er op die manier een ontsnappingsroute geplaveid moest worden voor een leven dat immers altijd na de politiek komt. Met daaromheen uiteraard de nodige bezweringsformules waarin altijd plaats is voor de standaard-ingrediënten als werkgelegenheid, vestigingsklimaat en ondernemersbeleid die de man in de straat en de achterban in het land in slaap moeten sussen, want moeten overtuigen dat het allemaal goed is wat er in Den Haag en door Rutte cum suis zoal wordt bedacht. Was ook een vlieger die lang, heel lang opging, omdat de kiezer zijn interesse voor het Haagse politieke bedrijf al lang had verloren. Het was allemaal verre van interessant en bepaald niet inspirerend wat daar gebeurde of bekokstoofd werd. Men had wel iets beters te doen en het bovendien te druk met zichzelf om het hoofd boven water te houden na de crisis van 2008 en alle bezuinigingen die er op volgden. Maar er is geen kruik die als ze te water blijft gaan, toch niet een keertje zal barsten, vergat Rutte.

Oftewel hoogmoed komt ooit voor de val. Want Rutte dacht natuurlijk fris en fruitig zijn gang te kunnen blijven gaan, met al die blozende populariteitscijfers voor hemzelf en zijn partij, en dus ongestraft vriendjes te kunnen maken met de multinationals van deze wereld, over de ruggen van het kiesvolk heen. Wat zou dat malen om zo’n slordige twee miljard als het 1 tot 2 procent meer te besteden had? Waar hij dus totaal buiten de waard had gerekend en in zijn hoogmoed en tegelijk eigenwijsheid alles zo fout taxeerde dat hij onherroepelijk in zijn hemd moest komen te staan en daarmee zijn ultieme afgang beleefde. In zijn eenzaamste eentje als de uiterste consequentie van zijn keus voor de weg die hij helemaal alleen tegen ieders advies en tegen de zin van het overgrote deel van het volk meende te moeten gaan om de Shells en Unilevers van deze wereld met inbegrip van hun aandeelhouders te gerieven. Aandeelhouders die hem bedankten voor de betoonde diensten, maar daar geen gebruik van maakten om diezelfde Rutte in hun ijzige kou te laten staan. En dat op zo’n fraaie nazomerdag, de dag waarop de afschaffing van de dividendtax, Mark’s geesteskind, daardoor het loodje moest leggen en een zware nederlaag, een complete afgang voor hem een feit was geworden.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Politiek en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De afgang van Rutte

  1. Mack zegt:

    Het is wel een afgang, maar ja, wat doet dat er toe. Als je last van een groot ego hebt, moet je niet de politiek in gaan, zijn zijn eigen woorden. Dit plan zal dus niet doorgaan, en we gaan vrolijk verder met lachen.

  2. Sjoerd zegt:

    Als ik Tutte was stapte ik met onmiddellijke ingang op…

  3. Sjoerd zegt:

    Eh… Rutte

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s