Hoor toch die oma’s…..

Het lijkt me stug dat het mij alleen maar overkomt of in elk geval opvalt. Want elke keer als ik in mijn supermarkt bij de kassa wacht om af te rekenen, is het prijs. Nee, niet dat de andere rij altijd vlugger afgehandeld wordt dan die waarin ik sta. En evenmin gaat het om die klant voor mij die er zijn tijd voor neemt om zijn boodschappen in te laden waardoor ik met mijn spulletjes in het gedrang kom omdat de caissière van dienst in haar tempo blijft aanslaan zonder verder vooruit of achterom te kijken. Waar ik op doel, is ook zo’n ritueel dat onlosmakelijk is gaan horen bij dat stuk van het leven dat zich dagelijks ook in de supermarkt afspeelt en dat mij telkens weer frappeert. Er kan geen ronde bij de Appie of de Coop voorbijgaan, of ze bevinden zich wel op gehoorsafstand. En niet zo’n beetje, want ze zijn uit volle borst aanwezig. Wonderlijk genoeg meestal achter mij. Want ik zie ze haast nooit, om ze daardoor des te beter te horen, die oma’s die met veel lawaai en met hun doorrookt stemgeluid met hun kleinkinderen door de supers trekken. In een permanente monoloog omdat dat kennelijk hun vorm van communiceren met hun trots van dat moment is. Nooit heb ik ze op een gesprek kunnen betrappen, bij gebrek aan geluid dat door de kleinkindjes wordt gegeven.

De alleenspraak overheerst en daarnaast vooral de luide toon, die waarachtig wel lijkt te worden aangeslagen als om de eigen trots door de omgeving bevestigd te krijgen. Zo van kijk en hoor mij eens toch fijn met mijn Cheyenne of Lavinia omgaan. Met als gevolg een serie kreten die tot een volgende monoloog leidt die niemand in de direkte nabijheid kan ontgaan. Waarbij oma dus alleen spreekt en iedereen luistert, geacht wordt te luisteren als “oma de spruitjes nu op de band legt en ook de chipjes die voor Cheyenne zijn; en dit moet ook uit de kar; ja, die gaan we straks weer vullen als de juffrouw alles weer mooi heeft afgerekend; nu moet oma even de beurs pakken voor het pasje waar mee betaald moet worden; nee, dat mag je niet in je mond stoppen; even wachten en eventjes stil zijn omdat oma gaat pinnen; fijn zo, dat is gedaan; en dan gaan we nu alles mooi weer in de kar leggen; en als dat klaar is gaan we naar buiten naar de auto en naar huis, naar oma om wat lekkers te eten; hebben we toch lekker boodschappen gedaan.” Zo ongeveer gaat het daar bij die kassa er doorlopend aan toe. Dat krijg je er als klant helemaal gratis voor niks naast alle zegeltjes, bonussen en aanbiedingen bij, dat gekakel van al die oma’s die daar nu eens niet worden tegengesproken.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, mensen... en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Hoor toch die oma’s…..

  1. math zegt:

    Geweldig, daar hou ik nu van.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s