De wegen van de vakbond

Mocht het ervan kunnen komen, dan zouden André Kloos en Arie Groenevelt zich zonder twijfel in hun graf omdraaien bij het zien van het potje dat hun opvolgers in hun vakbond er momenteel van maken. Want zie maar eens te ontdekken wat dat nog van doen heeft met klassenstrijd en de emancipatie van de werkende mens. Geen chocolade is er nog te maken van wat er uit de kokers van de huidige vakorganisaties komt. Hoogstens valt daaruit te destilleren de schreeuwende behoefte om aandacht te trekken en zieltjes te winnen. Met als gevolg dat de plank de laatste jaren steeds meer wordt misgeslagen. Trouwens, kan het ook anders als er voor haar traditionele achterban, met de nooit ophoudende welvaart, niks meer te winnen en te willen is. Dan ben je gedoemd om de weg kwijt te raken en wordt er van alles en nog wat met de haren bij gesleept om op een of andere wijze het eigen bestaansrecht toch waar te maken. Waardoor stakingen en acties eigenlijk nergens meer om gaan, geen grimmig gezicht kennen zoals dat vijftig, zestig jaar en nog langer normaal en usance was. Nu blijft het bij spielerei met petjes, toeters, fluitjes en hesjes, welke zo te zien een welkome afleiding vormt in de dagelijkse sleur en routine. Met een minimum aan geloofwaardigheid als logisch gevolg en door de herhaling ervan het alsmaar breder wordend gevoel dat de vakbond er gewoonweg niet meer toe doet en in deze tijd van individualisering de maatschappelijke boot alsook de tijdgeest overduidelijk begint te missen.

De antennes die bij haar bestuurders verwacht zouden mogen worden, zijn volledig zoek geraakt getuige de 5% loonsverhoging die er doodleuk wordt gevraagd, zonder enige onderbouwing, of het moet de claim zijn dat de werkenden allang genoeg te kort is gedaan. En nog bonter werd het gemaakt door diezelfde vakbond bij VDL Nedcar in het Limburgse Born waar ze het bestond in nog geen vier maanden tijd drie keer een staking uit te roepen. Onverantwoordelijk mag dat gerust worden genoemd, juist in een bedrijf waar de werkgelegenheid die met pijn en moeite werd binnengehaald, nog altijd aan een zijden draadje hangt omdat de opdrachtgevers wel in Duitsland zetelen, dus even zo gemakkelijk het te verrichten werk, de uitvoering van orders naar andere landen overplaatsen. Wat niet tot de hoofden van die vakbondsbestuurders lijkt door te dringen en dus slechts bewijst hoever zij in hun Limburgse (wankele) wereld van de grote, boze werkelijkheid zijn afgedwaald. Terwijl er daarin zoveel andere urgenties zijn, zoals bij de zzp’ers en hun gebrek aan rechten. Geen haan in de FNV die daar naar kraait, terwijl daar juist voor die verdwaalde vakbond een wereld te winnen zou zijn. Maar ja, de wegen van diezelfde bond zijn zo langzamerhand ondoorgrondelijk geworden en bijna van het pad af geraakt.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Samenleving en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op De wegen van de vakbond

  1. Rob Alberts zegt:

    Toch blijf ik lid van mijn vakbond.
    Heb ik een andere keuze.

    Vriendelijke groet,

  2. Sjoerd zegt:

    Daarom ben ik al heel lang geen vakbondslid…

  3. sjogkel zegt:

    Er valt nog heel wat te winnen als het om arbeid gaat, oftewel we hebben er steeds minder over te vertellen vanwege mondialisering, aandeelhouders, flexwerk en automatisering. Arie had nog wel meer gezag en leden, maar de textiel en de scheepsbouw vertrok uit Nederland.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s