Een geblokte pet

Eindelijk ben ik dan eens van mijn geloof af gevallen. Nog niet eens door de dwang van argumenten, maar gewoon door bittere noodzaak, murw gebeukt als ik was door de koperen ploert die maar op mijn hoofd bleef schijnen en niet ophield mijn gekaalde schedel te teisteren. Waardoor mijn strijd, bijna kruistocht, tegen het verschijnsel ‘pet’ heel rap verdampte en ik de handdoek in de ring moest gooien om vervolgens toch dat zo lang door mij verfoeid hoofddeksel aan te schaffen. Met een rood verbrande hoofdhuid had ik geen andere keus, zij het dat dat ook weer niet betekende dat ik mij meteen en voluit in het legioen der pettendragers schaarde. Dat nou ook weer niet en al helemaal niet om dan een pet achterstevoren te gaan dragen omdat dat de brandende zon het beste zou weren. Dat model pet was niet aan mij besteed, zo’n pet met een bandje van achteren dat de haren een beetje zichtbaar maakt en met een uitgesproken klep aan de voorkant, zo’n type dat bijvoorbeeld door Trump gedragen wordt, maar door wie eigenlijk niet. Ga er maar eens het mannelijk deel van fietsend Nederland op na, en dan met name de pensionado’s, die er met zo’n pet en met bodywarmer als standaarduitrusting gekleurd op staan. Maar waar ik mij onmogelijk mee kan en wil vereenzelvigen als ik dan toch die keus voor een soort van pet moet maken, omdat het zonder in de volle zon gewoon niet te harden is.

Waardoor uiteindelijk mijn oog viel op een pet, een witte nog wel, waar pet en klep een geheel vormen, wat het geheel verfijnder doet ogen. En dat voor de prijs van exact vijf euro. Als dat geen meevaller was en naar later bleek zelfs meer dan dat, omdat ik zomaar complimenten oogstte en mijn ijdelheid daardoor behoorlijk werd gestreeld. Met als gevolg dat die pet relevantie kreeg, een rol ging spelen en in mijn outfit ertoe begon te doen. Zodat van het een wel het ander moest komen en ik het als een soort van mode – accessoire begon te onderkennen. Waarna het niet kon uitblijven en ik wel moest belanden in een speciaalzaak in het Brabantse Heusden, dat aantrekkelijke vestingstadje , meer specifiek in de Hoedtique in de Engstraat aldaar, waar ik de fiere eigenaar werd van de meest modieuze pet die ik me maar kon voorstellen, een pet die geblokt was in de kleuren rood, geel, oranje, blauw, beige en bruin en waar ik niet anders dan alleen maar mee kan opvallen. Wat ook de reden van de aanschaf was, zo trots en ijdel ben ik ook weer wel, maar toch niet zo erg dat ik die pet onder alle omstandigheden, binnen en buiten, zal blijven dragen. Dat laat ik liever over aan al die onverlaten, die pummels, die zelfs met de pet op aan tafel gaan.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Een geblokte pet

  1. Sjoerd zegt:

    Ik draag ook vaker een pet, vooral als het regent. Zonder pet wordt mijn bril nat en zie ik niets meer.

  2. Mack zegt:

    Ik nooit, want ik heb geen pethoofd. Ik moet dus wat anders verzinnen.

  3. Dhyan zegt:

    Ik verdenk je er nu van zo’n veelkleurige clownspet te dragen. Ooit over een hoed gedacht, ik ben wars van alles wat pet is zelfs de alpino.

  4. math zegt:

    Ik zie uit naar de foto. Mij staat gewoon alles, als het wel maar een duur merk is, mag eventueel namaak zijn, of outlet, dat zien ze toch niet.

  5. Rob Alberts zegt:

    Ook ik draag nu een pet op mijn kalende hoofd.

    Zonnige groet,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s