Omzien naar Stresa

De afgelopen drie weken is het hier voor de verandering nu eens helemaal stil gebleven. Omdat het vakantie was en daaraan ook daadwerkelijk door mij vorm werd gegeven. In het hoogseizoen nota bene, hoewel daarvan eigenlijk toch weinig te merken was op de plek van ons verblijf, haast een droomvilla die op ongeveer tweehonderd meter boven het Lago Maggiore lag, op vijf kilometer afstand van het lieflijke en tegelijk ook chique Italiaanse stadje Stresa. Een oord dat ondanks al haar pre’s en aantrekkelijkheden toch geen magneet bleek voor het massatoerisme. Dus hoezo hoogseizoen, op een van de mooiste plaatsen van Europa? Want zo kan wat mij betreft het Italiaanse merengebied in Lombardije en Piemonte onherroepelijk gekwalificeerd worden. Idyllisch en welvarend tegelijk met alles dat de moderne mens wenst, binnen bij wijze van spreken handbereik. De meren, de wijngebieden, de Alpen, steden als Milaan, Turijn, Varese, Bergamo en Como als het ware naast de deur, want op hoogstens een uur rijafstand van die plek waar voor ons het leven in die ruim twee weken zo waar nog beter was dan wij het de rest van het jaar plegen te hebben. Dus jubel en voldoening op de eerste plaats, maar we zouden geen Nederlanders zijn als er ook niet iets te mitsen en te maren zou zijn.

Want nog meer dan op de heenweg naar onze Noord-Italiaanse bestemming viel ons na die twee weken Stresa de hectiek, het gekkenhuis dat kennelijk inherent is aan het vakantiehoogseizoen, op en nog meer rauw op het dak. Wat is er in de vijfentwintig jaar, dat de julimaand door ons gemeden werd om op reis te gaan, onmetelijk veel veranderd. Wat zich daarom wel aan mijn waarneming moest onttrekken, met als gevolg dat ik mijn weg van Stresa naar Schimmert enigszins in sprakeloosheid heb afgelegd. Over de ellenlange rijen bij de kassa’s in de wegrestaurants. Over de grote aantallen wachtenden voor de toiletten langs de snelwegen en daardoor miserabele staat van de hygiëne ervan, in met name Duitsland, waardoor je je ook vanwege de hitte in een derdewereldland als Burkina Faso waande. Over de filedruk in zo’n georganiseerd land als Zwitserland, dat blijkbaar door zulke verkeersstromen toch overvraagd wordt. En het meest curieus was wel de gewaarwording dat we gedurende de terugreis de buitentemperatuur per tweehonderd kilometer met een graad zagen stijgen. In mijn herinnering was dat nog nooit vertoond. En dat riep terecht de vraag en tegelijk conclusie op dat we voor het betere weer dus niet op reis hadden hoeven gaan. Wat tegelijk de extra bevestiging was van ons gevoel dat we van een uniek verblijf bij Stresa aan het Lago Maggiore hadden genoten.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Omzien naar Stresa

  1. Sjoerd zegt:

    Die italianen komen straks massaal naar Nederland. Zijn ze in ieder geval zeker van hoge temperaturen en veel zon. Daarvoor hoef je niet meer weg.

  2. sjogkel zegt:

    Welcome home, het Lago Maggiore is inderdaad relatief vrij rustig. Weinig strand, in juni 2016 was het vrij fris. Massatoerisme komt er niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s