De paskwil die sinaasappel heet

In een tijd dat maakbaarheid en bedieningsgemak of op zijn minst het geloof daarin de sleutels tot levensgeluk lijken te worden, neigen de kleinere ongemakken ertoe om steeds grotere hinderpalen te worden en zeker sneller irritaties op te roepen. Omdat de gewenning aan het gaan van een leien dakje alleen maar groeit. Voorbeelden genoeg die alleen maar op de lachspieren werken wanneer ze wat nader beschouwd worden. Ik beperk me daarvoor tot mijn eigen dagelijkse praktijk welke onder andere gevuld wordt met het nuttigen van fruit. Ik ben er een echte liefhebber van zonder dat ik een uitzondering kan maken in het assortiment dat mij zo spontaan te binnen schiet. Nou, vooruit, misschien is het de avocado waar ik niet echt warm voor wil lopen, maar ze doet er nauwelijks toe in het verhaal dat hierna volgt. Dus kan ik haar verder gevoeglijk vergeten. Resteren legio vruchten die ik wat graag verorber en eigenlijk met des te meer smaak naarmate ik er minder moeite voor hoef te doen om ze te consumeren. Zoals de appel, de druif, de peer, de kers en de aardbei om maar eens enkele soorten te noemen. Je kunt ze zo zonder wat voor een plichtpleging ook in je mond stoppen. In tegenstelling tot de mandarijn en de banaan die nog wel van een schil moeten worden ontdaan, hoewel daar verder weinig bezwaarlijks aan is omdat dat toch in een handomdraai gaat. Waardoor het plezier van het eten en de smaak nagenoeg hetzelfde zijn als bij het fruit dat geen voorbehandeling vraagt. Kom daar dus niet om bij de handsinaasappel. Want dan wordt het verhaal opeens anders, jammer genoeg omdat het misschien wel de smakelijkste vrucht genoemd mag worden.

Maar om die te nuttigen moet er wel het nodige water naar de zee gaan. Het schillen vormt namelijk een waarachtige temptatie, want moet op een speciale manier gebeuren, wil de schil gemakkelijk verwijderd kunnen worden. Wat zoveel betekent dat in de schil tweemaal rondom een snee wordt aangebracht en dat verder de punten boven en onder worden weggesneden. Welnu als dat een beetje accuraat is gedaan, dan moet de schil in vier schijven verwijderd kunnen worden. Wat mij echter nooit is gelukt omdat iedere schil weer anders blijkt qua dikte. Met als gevolg dat het eerder regel dan uitzondering is dat het vruchtvlees meestal bedekt blijft met een vezelachtige laag die zich lastig laat verwijderen, dus ook maar meegegeten moet worden. Wat uiteraard afbreuk doet aan de heerlijke, frisse smaak die een sinaasappel heeft en waarom ik haar zo prefereer, maar zo telkens weer op de koffie kom. Zodat het geen wonder is dat bij mij meer dan eens de vraag opkomt of de genetische manipulatie hier de consumerende mens niet eens van dienst kan zijn. Gemak diende toch de mens? Hallo Wageningen, doe eens je best en laat ons eens van ganser harte van de sinaasappel genieten, zonder die draadjes en vezels en die rare, dikke schillen. En als dat dan volbacht is, begin dan maar aan die volgende net zo lekkere vrucht, de mango. Want dat is helemaal een paskwil, als je die geschild en ongeschonden naar binnen wilt krijgen.

Advertenties

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Knipoog, Persoonlijk en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De paskwil die sinaasappel heet

  1. Sjoerd zegt:

    Mijn voorkeur gaat uit naar de mineola, ook veel makkelijker van zijn schil te ontdoen. De mineola is een kruising tussen een mandarijn en een grapefruit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s