Het raadsel van Royen

Is het nou werkelijk nodig dat je als Nederlander voortdurend vergast wordt op dieptepunten in onze eigentijdse beschaving, is een vraag die ik mij regelmatig moet stellen. Een markant voorbeeld is Heleen van Royen, aan wie de media op een of andere raadselachtige manier compleet verslaafd zijn geraakt. Ze hoeft bij wijze van spreken maar een boer te laten of de volgende reeks van interviews op tv en in kranten dient zich aan. Alsof zij de belichaming is van ons nationale gemoed dat via haar geluid zou moeten blijven geven. Je moet er met je gezonde verstand niet aan denken noch over fantaseren, maar ondertussen gebeurt het wel dat ze niet uit je gezicht of je gehoor is weg te slaan. Ik ga er in ieder geval met een grote boog wijd om heen, allergisch als ik alleen al ben geworden voor haar onvervalste hese Amsterdamse keelgeluid, waarmee zij de media doorlopend vervuilt en waartoe ze toch maar de kans blijft krijgen. Wie het snapt mag het zeggen. Zeker is het wel dat als ik via de vooraankondiging na het Achtuurjournaal al de lucht van haar aanwezigheid bij Pauw of Jinek krijg, dat ik dan al meteen ben gezien.

Want wat en waarover heeft zij iets te melden? Wat er wat haar betreft ook nauwelijks toe lijkt te doen als ze maar aandacht of een podium krijgt. Waarin ze dan ook voortdurend slaagt zonder dat precies duidelijk wordt hoe zij dat telkens voor elkaar krijgt. Omdat ze van oorspronkelijkheid of een eigen kijk tot nu toe nergens en nooit enige blijk heeft gegeven. Zij kopieert, maar meestal met een ruiger of scherper randje. Voeg daar nog de brutaliteit en de grote mond aan toe en dan is dat wat zij presteert en presenteert ordinair genoeg om kennelijk herkenbaar te worden en geschikt genoeg om als spiegel aan de kijker of lezer voor te houden. Niet ter leringhe. Hoogstens als vermaak, van de platste soort. Dat wel. En net niet overbodig omdat het altijd uit haar leven is gegrepen. Waarvan zij dus een schaamteloos verhaal maakt dat een ander niet durft te vertellen. Ziedaar Heleen van Royen, brutaal als de beul en goedkoop als garen van een cent.

Over robschimmert

een senior met een brede belangstelling en een sterke maatschappelijke betrokkenheid, die daaraan op schrift en in de vorm van een weblog vooral uitdrukking wil geven.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Het raadsel van Royen

  1. Margo zegt:

    Aandachtverslaafde en komkommertijd. Ik vind haar eigenlijk een triest figuur. Als je zo verslaafd bent aan aandacht en bereid bent daarvoor alles, maar dan ook alles uit de kast te trekken … wat stelt je leven dan voor?

  2. Sjoerd zegt:

    Ik ben haar nog nergens tegengekomen, kun je nagaan hoeveel TV ik kijk.

  3. Hanneke zegt:

    Zo’n vooraankondiging is genoeg om het die avond zonder Jinek te doen.
    Ik haak daar tegenwoordig toch meestal halverwege af , als die vervelende figuur met dat irritante lachje met een microfoon in de aanslag achter politici aansjouwt. Dan is het tijd voor de uitknop.

  4. sjogkel zegt:

    In vroegere tijden had dergelijke typen ook al. Ze wisten in kroegen en stegen aandacht te trekken met praatjes waar zich anderen voor schaamden, maar een zeker publiek trokken. Het is aan de emancipatie te danken dat het ook vrouwen mogen zijn en dat media het met graagte opslurpen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s